Ömür İki Nefes Arası

Ömür iki nefes arasıymış meğer,

 Bu dünyadan göçenler

 Uzun bir yolculuğa çıkıyor;

 Yüklerini de kalanlara bırakıp.

Bazen ağır geliyor insana hayat,

 Bazen de hafifliyor gönül.

 Doğarken kuş gibi masum, hafif;

 Büyürken ah o keşkeler

 Derin bir sızı bırakıyor insana.

Başımızdaki beyazlar saç değil,

 İçimizde kopup giden

 Geçmiş yılların izleriymiş.

 Ve içimize attığımız her şey

 Meğer kor bir harmış.

Çocuk kalsaydık olmazdı belki,

 Ama büyüdükçe kırılganlıklar

 Sarıyor bedeni.

 Şimdilerde bir kenarda sessizce

 Bir bekleyiş var.

Sevgilinin kanatlarına sığınmak,

 Bir çay içimlik vakitte

 Senelerin yorgunluğunu

 Huzura taşımak var.