Eşeğin Hikâyesi Sabahın Cartlak Sesi

Eşeğin Hikâyesi, Sabahın Cartlak Sesi

6 Ekim 2026

Aksaz Kampı'nda bizim evin hemen karşısındaki tel örgülerin ardına her gün aynı eşek geliyor. Dün kayınvalidem eline biraz ekmek alıp yanına kadar gitti. Onun dışında torunlarını, çocuklarını alıp gelenler de olmuş; karpuz ve kavun kabuklarını verip eşeği sevindirmişler. İnsanların kamp hayatındaki küçük dayanışmaları bir yana, bu eşeğin hikâyesi de kafamı kurcalamaya başladı.

Bir zamanlar evlerimizin ilk binekleri olan eşekler, bugün sürüler hâlinde doğada yaşamlarını sürdürüyor. Bizimki ise tek başına takılıyor. Acaba sürüsünden dışlanmış olabilir mi diye bir sav attım ortaya. Kayınvalidemin de kendince bir fikri vardı, Engin'in de... Böylece sabah sohbetimizin konusu, hiç tanımadığımız bir eşeğin sosyal hayatına kadar uzandı. İnsan bazen kendi hayatındaki meseleleri çözemeyince başkalarınınkini çözmeye pek hevesli oluyor. Bu kez de eşeğin sürüyle arasındaki mesafeyi anlamaya çalışıyoruz.

Bu sabah hava bana biraz serin geldi. Üstüme ince bir ceket aldım. Dün akşamdan kalan birkaç parça çamaşırı topladım, sonra balkonu süpürdüm. Çatının kabaran badanası gece boyunca pul pul dökülmüş. Süpürürken, “Gece boyu ne yaşandı da bu kadar döküldün?” diye geçirdim içimden. Tatilde bile insanın karşısına bir ev işi çıkıyor; deniz, güneş, kitap derken badana da kendi payını istiyor hayattan.

Sonra kitabımı aldım, içeri girdim ve masanın üzerine bıraktım. Günlüğümü yazarken orada, sessizce sırasını bekledi. Kuş cıvıltıları arasında bir kuşun sesi özellikle dikkatimi çekiyordu. Saksağan mıydı, değil miydi tam emin olamadım ama sesi doğrusu pek cartlaktı. Sabahın bütün zarif cıvıltılarının arasından kendine ayrı bir sahne açmış, “Ben de buradayım!” diye bağırıyordu sanki.

Ben de eşeği, kuşu, dökülen badana parçalarını ve serinleyen havayı aynı sabahın içine sığdırıp oturdum günlüğümün başına. Tatil dediğin biraz da bu galiba; büyük olayların peşinden koşmadan, küçük şeylerin hikâyesini fark edebilmek.

H. Çiğdem Deniz