Kendine Müdahale Yeşil Dal

Aranızda "Dostlarım yanımdaysa, dünyayı bile fethederim" gibi düşünceleri olan varsa bu yazı sizin için sevgili okurlarım. 

"Herkes ölmeni isterken seni ben hayatta tuttum. - Beni çok kırdın kardeşim" Böyle söylemişti Ragnar Lodbrok Wikings dizisinde. O sahneyi görmüşseniz bilirsiniz o hissi. Benim de böyle nedenini bilmediğim bir şekilde canım gibi sevdiğim bir dostum vardı. Birbirimizden hiçbir şeyi sakınmazdık. Bir gün yine dostum sandığım başka kişiler bazı hatalarımı onun kulağına kötü biri olduğuma dair kelimeler fısıldamışlardı. Gerçekte olan bitense kötü günlerdeydim ve söylediğim bazı kelimeleri nereye varacağını kestiremeyişimden dolayı yanlış yerde ayıp denilebilecek kelimeler kullanmıştım. Sadece çok samimi o dostumla baş başa olsaydım bunları söylerken beni yanlış anlamazdı. Ancak başkalarının da bulunduğu bir ortamdı. Hatalıydım. 

Aradan birkaç gün geçtikten sonra gruplarda dışlanmaya başladım. Nedenini bilmiyordum. Dedim ya hiç sağlıklı bir durumda değildim, psikolojik olarak çökmüş ve sürekli kendimi toparlamaya tek başıma ayakta kalmaya çabaladığım bir dönemdi. Tüm bu dışlanmanın sebebi biraz dikkatsizlik ve birkaç kötü niyetli fısıltıdan ibaretti. Oysa o çok samimi arkadaşım çok kötü hatalar yapmış her seferinde yardımına koşmuştum. Kendi ailesi bile ona sahip çıkmazken ben vardım yanında. Bu soğukluğun sebebini öğrendikten sonra o arkadaşımı aradım. Ondan duymak istedim olanı biteni. görüşmek istememişti. O an fark ettim ki en güvendiğim insanlardan biri ve yine güvendiğim diğer birkaç arkadaşım tarafından sırt çevrilmişti. 

Onların her birinin mücadelesinde yardım ettim. Ne zaman çağırsalar gittim, düşeni kaldırmak için hep oradaydım ama onlar beni zor zamanımda yalnız bırakmıştı. Bu insanın canını çok yakabiliyor. Böyle bir şeyin olduğuna inanmak bazılarımız için çok güç olabiliyor. Sonuçta bu da bir ihanetti. O gün yanımda herkese inat beni bırakmayan sadece 1 kişi vardı. En karanlık günlerimde koluma girmek isteyen tek adam oymuş. Ona Derman diyelim.

Derman o gün başka bir şey söyledi. "Bak, sen bugüne kadar herkes için yeşil daldın. Olan biten buydu." "O ne demek?" diye sordum. O da şöyle açıkladı "İnsanlar tırmanırken ağaçların yeşil, güçlü dallarına tutunur ve ayaklarıyla basıp giderler. Onlar üzerinden geçtikten sonra ne kadar kırıldığının, yıprandığının bir önemi yoktur onlar için. Onlar için sen o kadardın."
O zaman insanlara yardım etmenin aslında her zaman faydalı olmayacağını anlattığını anlamıştım ama bunu kabul etmek tıpkı diğer birçok şeyde olduğu gibi ciddi ruhsal hazımsızlıklara sebep oluyordu benim açımdan.

Belli bir olgunluktaki birçok okur için aslında bu yazı pek de ders niteliğinde değildir. Onlar zaten çoktan bunları yaşamış ve aşmıştır. Aldıkları ders ne mi? Günün sonunda her zaman tek başına mücadele ediyormuş gibi düşünerek yaşamalısınız çünkü bir gün gerçekten günün sonunda tek başınıza kalacaksınız. Eğer kendi kendinize yetecek yetiyi kazanmamışsanız, kimseye de gerçekten yetemezsiniz. Yetemediğinizi gören çoğu kişi de sizden uzaklaşacak. Sizi ne kadar sevdiklerinin ve ya sizin onları ne kadar sevdiğinizin de bir önemi yok. Böyle ihanetlerin içinden yalnızca kendi kendinize yetebilirseniz çıkabilirsiniz ve böyle ihanetler sayesinde neden güçlü olmanız gerektiğini anlayabilirsiniz. 

Yeşil dal olmanın kendisi kötü değildir arkadaşlar, kötü olan arkadaş sandıklarınızın sizi sadece yeşil daldan ibaret görmesi ve sizin bunu anlayamayışnızdır. Elbette insanlara yardım edeceksiniz. Dostluklarınızda karşılık beklemenize gerek yok ama siz ihtiyaç duyduğunuzda yanınızda durmayı tercih etmiyorlarsa o dostluğu yeniden değerlendirin derim. İşinizde de yardım edeceksiniz orası alma verme dünyası. Bugün sana yarın bana mantığıyla ilerlemeli ancak etik veya etik dışı mı hareket edeceğiniz tamamen sizin hayatla ilgili duruşunuza bağlıdır. Aslında konunun bu kısmı çok daha derinlere gider ve bu gibi konularda çok fazla senaryo vardır. Bu yüzden o da başka bir yazımızın konusu olacak.