Kıyameti Bekleyen Şehir

Şehir uyuyamıyor artık eskisi gibi huzur içinde geceleri,

Yok artık o eski huzur gökyüzünün o derinliğinde.

Sanki şehir çırılçıplak soyunmuş gibi, yankılanıyor sokaklarda

Arsızlık içkisinden içmiş sarhoşların naraları...

Saklanacak bir sığınak kalmamış bu günahkar şehirde,

Üstümüze sağanak sağanak yağan o iğrenç yağmurdan...

Bütün duvarları çatlamış, tıpkı ar damarı çatlamış gibi bu şehrin;

Ha yıkıldı ha yıkılacak, en küçük rüzgarda ayakta bak zor duruyor.

Enkazını bekliyor altında can çekişmek için tüm günahkar insanlar,

Bozulmuş tövbeler ve yeminler saçılmış kaldırımlara.

Çöp kutularından dolup taşmış çöpler gibi günahlar,

Günah kokuyor baştan başa bütün şehir...

Her köşe başında kırık bir kalbin sessiz hıçkırığı var,

Sırtından bıçaklanmış insanların

Acı dolu feryadı yankılanıyor caddelerde.

Verilen sözler rüzgarda savrulan küller gibi değersiz,

Kimsenin kimseye borcu kalmamış ahdi vefadan yana.

Herkes satmış ruhunu üç kuruşluk menfaati uğruna,

Kıyametini bekliyor oturmuş bu koca şehir...

Ne hak kaldı tutunacak ne adalet kaldı bu şehirde,

Zalimin ahı yükseliyor göğe, mazlumun gözyaşı şle ıslatmış her yer.

Dillerde bitmeyen riya, yalan; vicdanlar çoktan sağır olmuş,

Bu kokuşmuş düzenin yükü artık yeryüzüne ağır geliyor.

Belki de kıyamet denen şeyin vakti geldi de geçiyor...

Yoruldu nehirler kirli akmaktan, yoruldu gökyüzü günah solumaktan,

Yoruldu tüm sokak köpekleri bile utancından ulumaktan.

Ya adaletle temizlensin tüm dünya, dünya yeniden kurulsun

Ya da hesap günü gelsin, o ilahi terazi kurulsun!

Kapansın bu sefil perde, o kıyamet suru üflensin,

Artık kopacaksa kopsun o beklenen kızılca kıyamet!

Ya da kurulacaksa kurulsun baştan yeniden bu dünya...