Yağmur Sen Ol Akşamüstü

bana bir zaman ver, 

güneşin sessizce dinlendiği köşeden

ister bir eylül akşamı, 

ister bir eylül sabahı, 

ver işte

yeter ki yarım kalmamış olsun

sana neden hep İstanbul’dan 

bir merhaba gibi baktım, 

bilmiyorum

yoksa dalgaların kıyıya çarpan o mahzun

sesinden mi 

bendeki bu hüzün

gönlüme dolan o eski hatıranın izlerinden mi.

seni nasıl sevdim böyle, 

nasıl… 

bilmiyorum...

bana bir zaman ver, 

bu şehrin en çok sevdiğim yerinden

ister geceden olsun, 

ister gündüzden, 

ver işte 

yeter ki dünden olsun 

sadece dünden...

sana neden hep kanlıcadan 

bir sabahsın gibi baktım, 

bilmiyorum

yoksa geceden kalma 

sen kokulu

boğazdan mı sarhoşluğum 

gönlüme dolan o eski şarkının sözlerinden, 

yoksa sesinden mi

seni nasıl sevdim böyle,

nasıl…

bilmiyorum.....

bugün boğaz sen ol, 

şehir bütün mavilerini yudumlasın.

yağmur sen ol akşamüstü, 

son vapurla gelen ,

sırılsıklam ıslanayım.

neden hep o vapurda ararım seni, 

sesini , 

bilmiyorum

güvertedeki taze simit 

ve demli çay tadının, 

sensizliğinden mi

Denizin rüzgâr esintisi, 

gövdesine ismin yazılı o ağaçtan mı

esip gelirsin diye 

beklememden mi

seni nasıl sevdim,

nasıl…

bilmiyorum 

şimdi akşamüstü

yanımda kız kulesi, 

geçip karşına, 

sonsuz hasret gibi seyretmemden mi

güneşin kızıllığı.

bilmiyorum.....

bana bir zaman ver, 

bu şehrin gün görmemiş semtlerinden

içinde sen ol.

ıslansın saçların yağacak yağmurlardan

yeter ki yanımda ol.

yarın 

ve sonrasında.

bugün günlerden sen ol, 

şehir bütün ışıklarını yaksın.

sen ol o kalabalıkta, 

son vapurda 

hep o rıhtımda bekleyeyim seni.

Perşembenin o gamlı veda saatinden mi, 

sensizliğinden mi

Boğazın serin rüzgarı, 

dönüp gelirsin diye penceremde 

sabahlamamdan mı

seni nasıl sevdim, 

nasıl… 

bilmiyorum

bana bir zaman ver, 

içinde biz olalım. 

tutunsun ellerimiz 

şimdi 

ve sonsuza dek...

redfer