Maşuk'un Kapısında

MAŞUK'UN KAPISINDA

Nefsin sarayını yıktım da geldim,

Aşkın deryasına aktım da geldim,

Cihanın bağından koptum da geldim;

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

Mecnun’u çöllere düşüren Leyla,

Bir tecelli, bir aşk dolu hayalle.

Senden gayrısına dediysem "La",

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

Gözümde bir perde, kalbimde keder,

Bu dünya dedikleri bir fani sefer.

Ruhum pervane olmuş, lütfunu bekler;

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

"Ben" diyen dilimi kilitledim yar,

Senden başka ne var, ne bir diyar var.

Gönül tekkesinde ney sesleri var;

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

Neden diye sitemi bıraktım gayrı,

Düşürme ne olur aslından ayrı.

Ey canın cananı, ey lütfu hayrı;

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

Varlık hırkasını soyundum, attım,

Dünya metasını çöplüğe sattım,

Gaflet uykusundan nihayet kalktım;

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

Aklın gemisini batırdı girdap,

Senden uzak kalmak en ağır azap,

Açıldı perdeler, kalktı o hicap;

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

Lafz-ı Celal'indir kalbime mihver,

Dilim zikre dalar, canlanır mahşer,

Lütfunla eriyip yok oldu şerler;

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

Gönül pazarında can feda kıldım,

Gözümün yaşından abdestler aldım,

Nefsin sancağını kökünden çaldım;

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

Kul Mehmet der ki; kalmadı mecal,

Senden gayrısı hep serap ve hayal.

Ey zülcelal olan, ey ulu cemal;

Ben senin aşkınla yanmaya geldim.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet