Yorgun Umutlar

Yorgun Umutlar

Gözlerimin rengi kaçtı yaşlardan,

Medet umdum bağrı taşlı dağlardan.

Umut kestim artık geçen yıllardan,

Gönülden sevmeyen yar sayılır mı?

Rüzgâr esti, savruldu tüm düşlerimiz,

Yarıda kaldı bizim gülüşlerimiz.

Karanlığa gömüldü gülüşlerimiz,

Aşkı hiçe sayan yar sevilir mi?

(NAKARAT)

Zaman akar gider su misali,

Sorulmaz garip gönlün hali.

Aşk dediğin bir düş hayali,

Umutsuz yollara düşülür mü?

Çiçekler soldu bizim bahçemizde,

Derman kalmadı artık dizimizde.

Göz göze gelsek de şu sonumuzda,

Verdiği yeminlerden cayılır mı?

Ateşler yandı kapkara gecede,

Gizli kaldı sevda tek bir hecede.

Soru sorma artık bu son perdede,

Yarı yolda bırakan sevilir mi?

(NAKARAT)

Zaman akar gider su misali,

Sorulmaz garip gönlün hali.

Aşk dediğin bir düş hayali,

Umutsuz yollara düşülür mü?

Poyraz eser, savurur yapraklarımı,

Kırağı çalar yeşil topraklarımı.

Kimse duymaz sessiz çığlıklarımı,

Bağrı taş olan yâr hiç sevile bilinir mi?

Gözlerim yollarda, yolların ırak,

Gönül ocağımda yanmıyor çırağ.

Ayrılık denilen bu ağır durak,

Sabırla bekleşen canı ezer mi?

(NAKARAT)

Rüzgâr aldı gitti bizim harmanı,

Geçti ömrün en güzel zamanı.

Gönül diledi de bulamadı dermanı,

Yolu çıkmaz sokak olana yürünür mü?

Yıllar yorgun düşürdü adımlarımı,

Kırdı hüznün yeli kanatlarımı.

Güneş ısıtmaz oldu sabahlarımı,

Mevsimi kış eden can övülür mü?

Kuşlar bile göçtü soğuk diyardan,

Geçilmez oldu bak borandan, kardan.

Gönül bir medet ummaz artık o yârdan,

Kendi elleriyle bağın bozar mı sevilir mi?

(NAKARAT)

Rüzgâr aldı gitti bizim harmanı,

Geçti ömrün en güzel zamanı.

Gönül diledi de bulamadı dermanı,

Yolu çıkmaz sokak olan yürünür mü?

Kul Mehmet der, ömür bitti bitiyor,

Ocakta dumanlar artık tütmüyor.

Ecel gelmiş, başucumda yatıyor,

Toprağa karışan ah hiç silinir mi?

Mehmet Aluç-Kul Mehmet