Bez Bebekler 3

Doğum günüm gelmiş geçmiş,

Yaşım otuz olmuş sözde, gülüp geçtim,

Benim yine yaşım yok, ben yine hiç büyümedim.

On dördümde kala kaldık biz bez bebeğim ile,

Ve tam on beşinde, uykusu geldiğinde dizlerimde uyuyan,

Bir de kızım var benim...

Ben kahkaha atamam hâla sesli sesli,

Hep başkalarının gülüşlerini seyrederim,

Kızım sorar bana, "Anne sen neden gülmüyorsun?" diye,

Sonra ben, kızım ve bez bebeğim beraber güleriz,

Kimse görmeden gizlice...

Bedenim eskidi benim...

Acılarımın arkasından yetişemedi gövdem.

Aynadaki bu yüz kime ait bilmiyorum, yabancıyım bu yaşa.

Otuz diyorlar, oysa içimde hâlâ o korkmuş çocuk titriyor.

Eskidikçe etim, kemiğim, içimde ki acım daha da ağırlaştı;

Bir omza yaslanamadan, sevginin ne olduğunu koklayamadan,

Gözü yaşlı bir masal gibi, öylece eksildim bitmeyen gecelerde.

Ben sadece bir bedenim , içi acıyla doldurulmuş,

Tıpkı şu içi pamuk doldurulmuş bez bebeğim gibi....

Zeynep de eskidi benimle birlikte, o dilsiz yoldaşım.

Kolları koptu kopacak, pamukları sızıyor dikişlerinden.

Tıpkı benim gibi...

Tıpkı her gece ortasından yırtılan kalbim gibi....

Gözyaşlarım ipliğe akıyor , ıslanıyor elimdeki iğne iplik,

Zeynep’in söküklerini dikiyorum her gece yarısı, hıçkıra hıçkıra....

Ben onun sökülen kolunu gövdesine dikerken aslında,

Kendi dağılan ruhumu dikiyorum acıyla, kanaya kanaya.

Her ilmekte iğne etime değil, tam kalbimin ortasına batıyor.

Kimse bilmiyor, ben Zeynep’i değil,

Her gece kendimi dikiyorum.....

Kızım uyuyor dizimde, yüzünde o cennet masumluğu...

Ona bakarken içim parçalanıyor,

Gözlerimden sicim gibi yaşlar süzülüyor.

"Anne," dediğinde, o anne kokusuna hâlâ aç olan

Çocuk yanım boğuluyor yutkunurken....

Ben sökük bir kalple, sevilmeyi hiç bilmeyen o kurumuş ruhumla,

Nasıl saracağım onun yaralarını,

Nasıl saklayacağım onu bu dünyadan?

Ben nasıl anlatacağım ona bilmediğim bir sevgiyi,

Zeynep ağlıyor, ben ağlıyorum,

Kızımın rüyası bozulmasın diye içime akıtıyorum göz yaşlarımı....

Biz otuz yaşında, sökükleri iğne iplikle tutturulmuş,

Hiç sevilmemiş, hep üşümüş iki aciz çocuk gibi ağlaşıyoruz gizlice...

Şimdi sormasın bana sakın kimse gözyaşımı,

Ben on dördümde mühürlendim, otuzumda tükendim,

Kızımın kokusunda bile o eski acıyla irkildim.

Erir mi bilmem bir gün o buz tutan küçük kalbim,

Ama bu sökük yara, bu dinmeyen feryat benim...

Adımı da sormayın bana, yaşımı da,

Şu içi pamuk dolu bez bebekten farkım yok benim,

Benim de acılar ile doldurulmuş bedenim ,

Kim dikecek söküklerimden şimdi beni , söyleyin bana ,

Kendi adımı bilmem ama ,

Zeynep adı benim bez bebeğimin.