Yokluğunun Kalabalıklığı

Yokluğun öyle kalabalıktı ki bu şehirde,

Ayak basacak yer yoktu.

Tıklım tıklım sensizlikle doluydu sokaklar;

Her yerde sessiz bir gürültü,

Her yer toz duman,

Göz gözü görmüyordu.

Ve gidişin yankılanıyordu köşe bucak,

Bütün caddelere ve sokaklara adın verilmişti.

Kime adres sorsam,

Bütün yollar sana çıkıyordu.

Ben seni ararken,

Aklım tüm şehre beni soruyordu.

Ayak izlerini ararken bu şehirde,

Benim her ayak izimde ise senin ismin yazılıydı.

Dar artık bana bu sokaklar,

Bu gökyüzünde nefes alınmıyor.

Bu koca bir şehir baştan aşağı sen ama,

Bu şehir baştan aşağı yokluğunu haykırıyor.

Zaman, kendini kaybetmiş bir arafta bekliyor;

Bugün, dün ile yarın arasında can çekişiyor.

Ben seni ararken, gölgem ise beni bekliyor.

Delilik değil bu artık,

Aklımın seninle ile birlikte gidişi...

Bir şehir dolusu hiçliği sen diye içime çekince ,

Sanki siren sesleri çalıyor ,

Zihnimin çıkmaz sokaklarında.

Aklım, tahtından inip diz çöküyor gidişine.

Zaman bitiyor, gürültü susuyor.

Sonsuz bir boşluk kaplıyor her yeri,

Tam bir delilikle kapanıyor perde.

Kayboluyorum aynı sen gibi bende.

Yokluğunun kalabalığında..