Mavi Duman Ve Toprak Ahit

MAVİ DUMAN VE TOPRAK AHİT

Eteğimizdeki o küçük hesapları fırlatıp attık,

Ruhumuzun eski kirlerini bu zirvelerde yıkadık.

Avucumuzda nasırlı bir hürriyet, dilimizde sükût,

Gözlerimiz artık vadide dönen yalanları görmüyor.

Biz kendi gölgesinden korkan korkaklardan olamadık,

Önümüzde uçsuz bucaksız bulutlar, bir yalnızlık yok.

Sen konforlu hapishanelerinde rütbeler biriktiredur,

Benim payıma kartalların çığlığına yoldaş olmak düştü,

Her seher vaktinde kendi hiçliğini hissetmek düştü...

Kulların yazdığı cüce kanunlar aşabilir mi bu kayaları?

Bizi o süslü sarayların yapay öfkeleriyle tartamazsınız.

Hangi patikaya sapsak orada toprağın ilk günkü saflığı,

Hangi fırtınaya göğüs gersek o muazzam musikinin sesi.

Biz kalabalıkların dinini terk ettik, bu zikri hakikat bildik,

Biliyorum unuttun insanın henüz çamura bulunmadığı çağları.

Şimdi o kibir kulelerinde dünyaya yön verdiğini sanıyorsun,

Gözlerin menfaat şebekelerinin sahte sadakatinde emniyet arıyor,

Oysa bir çığ koptu mu, saltanatın tek bir nefeste yutuluyor...

Şimdi göklerin tam eşiğinde, o arınmanın ortasındayız,

Bütün sahte maskeler bu mağrur zirvelerin ayazında donuyor.

Korkmuyoruz uçurumların derinliğinden, yalçın kayalarından,

Çünkü biz o mutlak kudretin önünde eğilmenin hafifliğini tattık.

Aynı gökyüzünün altında iki farklı ömür tükettik seninle,

Biri mülke tapıp zindanda çürüyen köle, diğeri hak dağlarda hür.

İstesen de satın alamazsın bu kartalların kanadındaki iradeyi,

Yaşanmış o en dik yürüyüşler dünyalık vaatlerle lekelenmez usta.

Ben dur demeden durmaz bu kibre meydan okuyan nehrin akışı,

Biz bu hayatın en yalansız, en inançlı mısralarında,

Sonsuza kadar sadece O’na ram olarak, hür yaşayacağız...

Mehmet Aluç