Tersine Dönen Döngü

Temizlik, insanlıkla birlikte doğmadı belki ama insanlık kadar eskidir.

İlk insanın elinde ne okul vardı ne hijyen eğitimi ne de yazılı kurallar.

Toprak vardı, su vardı, gözlem vardı.

İnsan, yaşamını sürdürebilmek için temizliği öğrenmek zorundaydı.

Bugün ise çocuklara uzun soluklu ve titiz bir eğitimle el yıkamayı, suyunu doğru kullanmayı, ortak tuvaleti temiz bırakmayı öğretiyoruz.

Çocuk öğreniyor.

Fakat bazen büyüdüğünde, öğrendiğini yetişkine hatırlatmak zorunda kalıyor:

“Anne, baba; elini yıka.”

“Tuvaleti dışkıyla bırakma.”

“Bizi hasta mı edeceksin?”

Döngü bir anda tersine dönüyor.

Anne baba çocuğu eğitiyor.

Öğretmen çocuğu eğitiyor.

Çocuk büyüyor ve yetişkinini eğitmeye başlıyor.

Peki yetişkini kim eğitecek?

Dahası var.

Hayvan bile dışkıladığında, kimi zaman ayağıyla toprağı eşeleyip pisliğinin üzerini kapatıyor. Yaşam alanını kirletmemeyi içgüdüsüyle biliyor.

İnsan ise bilgiye, eğitime, teknolojiye ve medeniyete rağmen ortak yaşam alanını kirletebiliyor.

Burada mesele yalnızca bir tuvaletin temiz bırakılması değil.

Mesele, insanın kendisinden sonrasını düşünüp düşünmediği.

Çünkü geleceğe yalnızca yaptığımız binaları, yazdığımız kitapları, geliştirdiğimiz teknolojileri bırakmıyoruz.

Davranışlarımızı da bırakıyoruz.

Çocuklar bizden yalnızca ne söylediğimizi değil, ne yaptığımızı da öğreniyor.

Belki de asıl soru budur:

Gelecek bizden ne öğrenecek?

Medeniyet ilerledi; bilinç gerçekten ilerledi mi…

Aforizma

İnsan, büyüdükçe kendi ebeveyni;

kendine döndükçe kendi çocuğudur.

 Hamiye GÜL