Kolektif Kütle 29

Ne zaman birikmiş olan emek gücünün kullanım ve tüketimi baş gösterirse o zaman yeniden üretime geçmek için tavsamış durumuyla kütle merkezinde çevreye doğru yayılma olan git hareketi, yeniden kütle merkezine doğru gel hareketine dönüşecektir. 

Bu git gel hareketi geçicidir. Kesikli süreklidir. Kolektif karakteri bozmaz. Hatta bu hal kolektif karakterin toplumsal yarara olan olumlu katkısıdır da. Fiili olan artık emek gücü üretiminin ihtiyaç fazlası birikir. Birikimin üstel yansıması hileci kişileri harekete geçirecekti. 

Artı ürünü kendine sahiplenme kurnazlığı köleci sistem içinde mülk sahibi kişilerin yararını gözeten bir akis durum olacaktı. Bu tavsama kolektif sürece göre olusuz bir tavsamaydı. Olumsuz tavsama ileri boyutlarda kolektif bağları koparıcı enstantaneler ortaya koyacaktı.   

Mülk sahiplerinin mülk tescili sonrasında ortaya konan menfi tavsatmakla muhtaçlaştırılan kişilerin ortaya koyduğu arazlı ahlakı gidermek için, “güya iyi ahlakı!” ortaya koymakla ikinci bir oyuna baş vuracaklardı.

Aslında iyi niyetli ahlakın ortaya konması sistemin kolektif değerlerden sapmaktan kaynaklı olduğunu bilmeyen kişilerin sisteme bakarak aksağı düzeltme hareketiydi. Bu da bilmezi bir iyi niyetin insanlık için cehenneme giden yol taşlarının döşenmesiydi.

Bu iyi niyetliler “Vay o gülenlere ki yarın ağlayacaklar. O ağlayanlar ki yarın gülecekler” demekteydiler. Bu söylem herkese korkutma, ölüp dirilme, hesaba çekilme; kişiye sorumlu olmanın algısı, veriliyordu. 

Ahlakı, manevi suç ve cezayı ortaya koyacak olan tutum aslında ezenlerin mal sahipliğini ve ezilmeyi onaylayan ve ezenleri frenleyecek bir tutum olmakla birlikte; bu söz ezilenlerin de bir parça bu sav ekseninde siperlenen bir tutumu olmakla, sözün siperi, ezilenlere de ateş etme alanı olacaktı. Bu oyun varsılıyla yoksuluyla işlerine geldiği gibi köleci ahlaka hizmet eden erdem ve dini ahlak oyunları olacaktı. Ezen de ezilen de meşruiyet için dine sarılacaktı.

Groteskti dönem, yani animizm bile ve totem dönem, ön ittifaklı ilahi dönem hep nesnel, somut, görüngü olan yer olaylarına ya da yer ölçüsüne göre anlatılıp anlaşılıyordu.  

Ne zaman ki kolektif alanın artı emek gücü zenginliği kişisel mal mülk sahipliği arzusunu körükledi (bknz. neden mülk sahibi var) ve mülk sahipliği inanması içine geçildi; o günden beri Artık her şey mülk sahipliğine göre açıklanıp tanımlanacaktı. 

Ne var ki “özelleştirme ya da özel mülk sahipliği” mevcut görüngü durumlarıyla bir türlü meşru olamıyordu. 

Mülk sahipliğine meşru bir algı ve anlayış kaynağı oluşturulmalıydı. Zaten “mülkün sahibi El” anlamalı inanç ile pratik ve kolektif zekalı insanların doğru düşünme algıları pratik şirazesinden sapmış bir şaşkınlık laydı. 

Bu güne kolektif bir yapı içinde kolektif süreçlerle gelmişlerdi. Özel mülk sahipliği kolektif bir süreç değildi. Üretim ilişkisi kolektif süreçti. Üretim hareketi kolektif süreçti. Karşılıklı emek ve emek gücü transferi kolektif süreçti. 

Kolektif birim zaman kolektif süreçti. Boş zaman kolektif birim zamanın ortaya koyduğu kolektif bir süreçti. Boş zaman etkinliği olan ve geri beslenmesi kolektif artı emek gücü ile tahsis edilen araştırma, biliş, buluş, araştırma geliştirme kolektif süreçli pratikti ve “yer ölçüsüydü”.

Kişi dışında bilginin depolanması kolektif kapasiteli, kolektif zekalı kolektif öğren meydi. Kolektif kapasite, kolektif yapabilirlik olmakla kolektif sürekliydi. Depo hafıza kolektif hafıza olup kolektif mirastı. Bugün bir Sörn (Cern) varsa bu kolektif kapasiteli, kolektif zekaya dayalı kolektif bir yapabilirliğin kolektif boş zaman sinerjisinin eseridir. Zenginlik kolektif sürekliydi vs.

İşte özel mülk sahipliği, Ya da “mülkün sahibi El” fikrinin geçmişten gelen bu “yer ölçüsü pratiğine” göre anlaşılması, izahı, meşru edilmesi; asla olanaklı değildi.