Babam Ağlarsa

(Bir önceki şiirin devamı)

Bir akşam

babam televizyona bakıyor.

Üniformalı adamlar,

kollarından tutulan biri…

Babam hıçkırıyor.

Dağ gibi adam,

çocuk gibi ağlıyor.

Ben masanın kenarındayım.

İçimden fısıldıyorum:

“Ağlama…

Ben ağlamıyorum ya,

sen de ağlama.

Yoksa ben 

Daha da büyüyecek miyim ?

Daha da çok ağlayacak mıyım 

babam gibi ?”

Ama elimi uzatıyorum.

Omzuna koyuyorum.

“Buradayım,”

diyorum sessizce.

Taş yerinden kımıldıyor.

Bu sefer

ne sıcak ne soğuk.

Sadece ağır.

Ve ben

hâlâ büyümeye çalışıyorum.

Omzuna koyduğum elimi

geri çekmek istiyorum bir an.

Ama çekemiyorum.

İçimde bir şey var:

korkuyla karışık bir bağlanma.

“Babam ağlarsa

ben de yeniden o küçük çocuğa mı dönerim?”

diye düşünüyorum.

Göğsümdeki taş

bu sefer sızlıyor.

Sadece ağır değil artık;

keskin kenarları var.

Nefesim daralıyor.

“Büyümek böyle mi olmalıydı?”

diye soruyorum kendime.

Sıcaklık geri gelsin istiyorum,

güvercinin yanındayken ki gibi.

Ama sıcaklık gelmiyor.

Yerine

Utanç dolu bir boşluk açılıyor.

Utanıyorum ağlamadığım için.

Utanıyorum ağlamak istediğim için.

İki duygu birden

boğazıma takılıyor.

Gece yatağa girdiğimde

karanlık her zamankinden daha büyük geliyor.

Gözlerimi kapatıyorum ama

babamın hıçkırığı

hâlâ kulaklarımda.

İçimden uzun uzun konuşuyorum:

“Keşke hâlâ çizgilere basmadan yürüyebilseydim.

Keşke ekmeği kenara koyup

hiçbir şey hissetmeseydim.

Keşke güvercin uçmasaydı…

O zaman göğsüm bu kadar kalabalık olmazdı.”

Şu an içimde

korku, özlem, öfke ve sevgi

hepsi bir arada çarpışıyor.

Korkuyorum büyüdüğüm için.

Özlem duyuyorum

eski, saf sıcaklığa.

Öfkeliyim

ağlamayı unuttuğum için.

Ve seviyorum

babamı,

o yüzden elimi çekemiyorum.

İçimde ki taş ,

artık sadece taş değil.

İçinde minik bir çocuk

orada hâlâ oturuyor,

dizlerini karnına çekmiş,

“Ne zaman büyüyeceğim?”

diye ağlıyor.

Ben ona cevap veremedim,

hiçbir zaman.

redfer