Mühürlü Kavi

MÜHÜRLÜ KAVİ

​Dağılmışken başımıza en koyu geceler,

Dört yanımız pranga, dört yanımız sükût...

Yorgun düşmüş dillerde yarım kalan heceler,

Umutsuzluk sarmışken dört bir yanı, unut!

​Ben ki deli şairim, aklım köze sığınır,

Bu toprakta her çakıl bir tarihe çağırır.

Anlatılmaz bir rüzgârdı o gece,

Karanlığın ta orta yerinde çakan o ilk kıvılcım.

Tarihin paslı zincirleri koptu birer birer,

Toprak uyandı uykusundan;

Çatladı bozkırın kuru dudakları,

Bir millet, küllerinden yeniden doğdu.

​Yıl bin dokuz yüz yirmi üç, ayın yirmi dokuzu,

Yıkıldı sarayların o kibirli yaldızı.

Kul olmaktan kurtulup sildi millet yıldızı,

Köleliğe boyun eğmeyen bir volkandır bu!

​Sarayların mumları sönerken,

Anadolu'nun ücra köylerinde bacalar tütüyordu yeniden.

Bir kulun "ben insanım" dediği,

Kayıtsız şartsız kendi kaderini avuçlarına aldığı,

O en güzel, en asil masaldır Cumhuriyet.

​Gazi'nin gözlerinde çakan o mavi şimşek,

Yazdı yeniden tarihi, kâğıt değil, yürek!

"Egemenlik senindir" dedi, ey şanlı erkek,

Ey bu toprağın kızı, hürriyete ant andık!

​Kolay mı sandınız bu toprağın bereketi sönmek bilmez,

Yıllar yılı sızlayan o yaralar elbet bir gün dinmez?

Dağlarında boran boran esen o rüzgâr şahittir;

Bu millet dize gelmez, bu cihan bu boyun eğmeyi bilmez!

​Kim bilir kaç gece sabaha ermedi bu topraklarda,

Kaç ana ak saçını yolarak baktı uzağa...

Fakat unutmadık, unutamayız o çetin yolları,

Yalın ayak, yüreği kor, cepheye koşan kolları.

Hani o Sakarya'nın, Dumlupınar'ın o buz tutmuş geceleri,

Top sesleriyle yankılanan o acılı heceleri var ya;

İşte o kanla yazıldı bu Cumhuriyet'in ilk defteri,

Her harfi bir can, her noktası bir yiğit nefesi!

​Ben deli şairim, yalanın riyanın düşmanı,

Severim hakikati, bilirim bu toprağın şanını.

Bakın öyle tahtından caka satanlara,

Halkın tırnak kazıya kazıya kurduğu bu saraydır asıl olan!

Çünkü bu ülkede her çakıl taşı bir Mehmet'tir,

Her başak bir umut, her pınar bir duadır.

Yirmi dokuz ekim dediğin, o duanın kabul olunduğu andır,

Gök kubbenin altına vurulan en mühürlü kavidir!

​Dinleyin şimdi Bozkırın rüzgârını derinden,

Ne diyor o tarlalarda ter döken babalar, analar?

"Kolay kazanılmadı bu vatan," diyorlar,

"Bir ömür verdik bu dağlara, bu ovalara."

Çocuklar... Geleceğin o aydınlık yüzleri,

Ellerinde al bayrakla koşan o körpe yavrular,

Onlar bu masalın en güzel, en kutlu sonu değil,

Asıl büyük başlangıcıdır!

Bakın işte, dağların doruğundan süzülen o son ışığa,

Yüzyılların rüyası gerçeğe dönüşmüş bu masalsı şafağa.

Artık ne korku var karanlıktan, ne de bir şüphe yarına,

Çünkü bu cumhuriyet, kök saldı bu kadim toprağın bağrına.

Anadolu’nun sıcağında kavrulan o eller,

Şimdi hürriyetin türkülerini en yüksek sesle söyler.

​Ey deli gönül, ey dertli kalem,

Susma gayrı, durma, yaz bu destanı satır satır!

Bilsin cihan, duyulsun yedi iklim dört bucakta:

Biz bu cumhuriyeti sokakta bulmadık,

Tırnaklarımızla kazıdık karanlığı,

Güneşi kendi ellerimizle çıkardık ufuktan!

Ne yıkabilir bizi bu rüzgârlar,

Ne söner bu içimizdeki asil ateş!

​Biter mi sanırsınız bu destan burada?

Asla!

Her yeni doğan gün, bu cumhuriyetin yeniden uyanışıdır,

Her çocuk gülüşü, bu toprağın en güzel duasıdır.

Adımız unutulsa da, bu kalem kırılsa da bir gün,

Bu bayrak bu göklerde sonsuza dek dalgalanacak!

​Hadi ey deli gönül, artık dinlen biraz olsun,

Bırak rüzgâr saçlarını, toprak türkülerle dolsun.

Biz bu yola baş koyduk, biz bu sevdadan dönmeyiz,

Biz Cumhuriyet’iz, biz ölsek de bitmeyiz!

Yaşasın hürriyet, yaşasın adalet, yaşasın şanlı millet!

And olsun ki gök kubbenin altında;

Sonsuza dek...

 Yaşasın Türkiye Cumhuriyeti!

​Bu şiir; salonda yazılanların değil, tarlada terleyenin, cephede donanın, kul olmaktan çıkıp insan olma onurunu tadanların imzasıdır.

Kusuru varsa o da yüreğin fazlasıyla taşmasındandır.

— Deli Şair