Kiracı

Kiracı 

​Sen benim kalbime evim dedin ya gülüm,

İşte orada yanıldın;

Ben senin kalbinde yalnızca sığıntı bir kiracıydım.

Aşk, öyle mülkiyet tapusu istemez derdi Aragon,

Elhak doğruymuş;

Ne zaman kapına gelsem, gözlerinde ödenmemiş faturası dururdu hüznün.

​Kiralık bir odanın soğuk duvarlarına yasladım alnımı,

Hani Cemal Süreya diyordu ya, "Sizin hiç babanız öldü mü?"

Benim her akşam sen öldün içimde,

Her akşam yeniden kuruldu bu kiracı sofrası.

Aşkın kirası ağır olurmuş meğer;

Kira günü geldi mi, tutar yüreğimi bozdururdum sarraflarda,

İçimden bir Ahmed Arif feryadı yükselirdi:

"Terk etmedi sevdan beni, aç kaldım, susuz kaldım..."

Ama yine de vermedim anahtarları geri.

​Duvarda bir Turgut Uyar çivisi,

Üstünde asılı durur hırpalanmış ceketim.

Sen bu evin mülk sahibiydin;

İstediğin zaman pencereleri kapatan,

İstediğin zaman fırtınayı içeri alan bir Maşuk...

Bense koridorlarında gölgemle çarpışan,

Mutfakta çayın demine, salonda sensizliğin nemine katlanan

O deli, o hırpani, o evsiz şair

​Bir Sezai Karakoç masalı gibiydi belki başı,

Monna Rosa’nın ak gülleri vardı penceremizde.

Ama sonu... Sonu hep bir tahliye kararı!

Mahkeme kağıdı gibi yüzüme çarptı ayrılık.

Bütün eşyalarımı topladım bir bavula:

Biraz kırgınlık, iki dize Atilla İlhan,

Ve cebimde sana verilmemiş bir sürü söz.

​Söyle şimdi ev sahibi,

Ben gittikten sonra kaça vereceksin o odayı?

Maviye boyadığım o duvarları kazıyabilecek mi yeni gelen?

Ben ki pencerelerine gözlerimden cam takmıştım,

Rüzgar estiğinde benim sesimle çınlayacak o sokak.

Çünkü bilirsin;

Deli şairler çıktıkları evi yakmazlar belki ama,

Anılarını duvara çiviyle değil, kanla kazırlar.

​Şimdi gidiyorum.

Sokağın başında Şükrü Erbaş fısıldıyor kulağıma:

"Ömür dediğimiz nedir ki zaten?"

Sende geçirdiğim bir kaç mevsimlik ömrün,

Hadi son kirasını da ödüyorum işte:

Sana kocaman,

Sana yapayalnız,

Sana aşktan geberen bir elveda bırakıyorum.

Gözün aydın,

​Topla artık eşyalarımı gözlerinden,

Kiracın evden çıktı.