Beklerken

Gece yarısı ay doğunca

Gümüş bir yol açılır sulara doğru.

Adımlarım kaybolur o yolda,

Lakin ayaklarım hâlâ kuma çakılı.

“Gel” der o yol, 

“bir adım yeter”,

Ben ise hâlâ aynı yerdeyim. 

Rüzgâr eser bir gün

Saçlarımı savurur 

Yırtar gömleğimi 

Kumlar daha sıkı savrulur gözlerime.

Lakin beni alıp götüremez

“Bırak” derim, 

“bırak artık”,

Kumlar susar, 

deniz güler uzaktan. 

Bazen bir martı uçar üstümde

Kanadıyla gösterir ufku.

“Orada özgürlük var” der gibi,

Sonra uçar, 

beni bırakır yine.

Kanatlarım yok ki peşinden gideyim,

Sadece onunla uçuyor özlemlerim

Fırtına kopar bir akşamüstü,

Dalgalar kıyıya saldırır öfkeyle.

Ben bağırırım onlara

“Alın beni, 

alıp götürün!”

Lakin dalgalar çekilir geriye,

Beni sahille baş başa bırakıp.

Bir gemi geçer uzaktan bir gün,

Yelkenleri dolu rüzgârla.

“Beni de alın” diye seslenirim,

Kimse duymaz, 

kimse dönmez.

Gemi kaybolur ufukta,

Ben kalırım kıyıda, 

yapayalnız. 

Bir akşamüstü güneş batar,

Deniz kan rengine boyanır bir an.

“Al beni de o ateşe” diye bağırırım,

Lakin güneş batar, 

renkler solar.

Geriye yalnız karanlık 

ve yosun kokusu kalır,

Ben de geceye karışım

yavaşça. 

Fırtına bir daha kopar, 

daha şiddetli,

Dalgalar kayaları döver, 

köpükler savrulur.

Ben kollarımı açarım.

“Bu sefer götür” diye yalvarırım.

Fırtına geçer, deniz susar,

Ben yine aynı yerde, 

daha ıslak, 

daha yorgun. 

Bazen bir denizci türküsü duyarım,

Uzaklardan, ufuktaki bir gemiden.

Sesler gelir, sonra kesilir birden,

Yalnız rüzgârın uğultusu kalır.

O türküye katılmak isterim,

Lakin boğazımda lodos rüzgarı

sesimi kesilir.

Artık biliyorum:

Ben ne denizin aşığıyım,

Ne de o sahilin mahkûmu.

Öyle bir yerdeyim,

Hem hasret, hem isyan, hem sabır dolu.

Belki bir gün rüzgâr yeterince güçlü eser,

Belki bir gün kumlar uçuşur saçlarıma.

O güne kadar bekleyeceğim sevgiliyi

Her dalgaya 

“belki bu sefer” 

gelir diyerek.

redfer