Güneş Ve Kanayan Ay

Sana kanıyor ömrüm, damarlarında hiç durmadan

Nehrin yatağını yırtarak denize kavuşması gibi

Söküp atıyorsun geceyi, güneşe sormadan

Nasıl anlatsam yandığımı üşüşüme, sönmez ateşten?

Toprak suya nasıl aşıksa çatlaklarından,

Kan damlar her gece kuruyan dudaklarımdan,

Toprak kanı tanır; rüzgar inleyen nefesi

Dağları eritir, denizleri bir nefeste yutar



Sen geceyi yutan gün/eş, ben kanayan ay

Kirpiğin, geceyi göğe dikerken usulca

Ruhum ruhuna iliklendi tenimi yırtarak,

Sonsuzluk önümüzde diz çöküp ağlayacak