Çünkü Buldum Kendimi Senden Sonra

‘’gözlerin gözlerime değince

felâketim olurdu ağlardım

beni sevmiyordun bilirdim’’ (Atila İlhan)

Temkinli yaşıyorum artık tehir ettiklerim elbet dünde kaldı bense zamana ve hayata asılıyım: askıda ruhum devşirme acılarım ve devingen masum yüreğim.

İçimin kıpırtısında bir kuş yaşar:

Meylettiğim o kuşun kanatları.

Ne var ne yoksa yüreğim kanar.

Hırpalanmış duyguların ilk ve son vukuatı:

Sevdikçe çoğalırım sevilmediğimse gelmez aklıma en çok da merhametinle avunurum.

Avuç açmadım şükür bir ömür bir Allah’ın kuluna sadece vuku bulan dualarım ve ne zamanki çıksam Rabbimin huzuruna ellerimde huzur yüreğimde umut boş bırakmadığı kadar yüreğimi ve ellerimi yaşadıklarımı da yaşatacaktır elbet o zalime ve sehven yenik düştüğüm değil artık şerh düştüğüm hayatın kanayan yaraları da önem arz etmez bu saatten sonra mademki beni bilen biri var Rabbimle beraber yine Rabbimin huzurunda.

Meylettiğimdir yarınlar.

Mealim ise sadece O’nun nezdinde açılan ve kapanmayan kayıtlar.

Gözlerine gelince…

Özlem dolu bir rengin ta kendisi en çok da pembe ve beyaz ile eşleştiğim.

Değsin ya da değmesin gözlerime ne fark eder içimdeki mevsim eşlik ederken:

Ne baharım ne yaz sadece akarım ömür boyunca nazlı nazlı:

Nazım niyazım elbet Onunla saklı.

Renklerin en müşkülü ve yüreğin de içine düştüğü o meşgulü hatırlamakla iştigal bir bilinmezin değil mi ki bilindik kültürü elbet ellerim elbet elimden gelen gelmeyenin bin bir türlüsü varsa yoksa İlahi bir sızı içimde demlenen ve tüm hırlı hırsızı def eden.

Gözlerimle özlerim ben en çok da kendime olan özlemim ve gözlediğim kadar da yolunu gizemin bilinmeze şerh düşerim her günün başlangıcında Rabbimle iştigal bir de sesinde bulduğum huzur ötesini ise boş ver yettiği kadar nefesim nefsimi de boykot ettiğimden de ötedir inancın meali ve sevgiyle kesişen yolumda sonsuzluğun hilali.

Hem yerde hem gökte.

Belki de asla ait olmadığım şu cihan denen tekkede…

Yoksa tefe konduğum mudur ötesiz duyguların hicabı ve ötelendiğim kadar da mazhar olduğum yalnızlığın yosun tutan kıyıları…

Özneme gelince tekil bir hane.

Özlemimi gidermese de aşktır en güzel istişare belki de sadece kendimle ve kendimce.

En mubah duygu nasıl ki sevginin de tekelinde gizli.

Ve tek elimde şemsiye diğerinde içimi deşen zalimin nefsi.

Kurtarıcım mademki uzaklardan gönderildi…

Kutsanmış hüznüme gelince artık def ettim edeli huzurdur haneme yağan Rabbin izniyle ve de umudun ta kendisi…

Delişmen rüzgâr dahi yok artık gözümde.

Çünkü…

Çünkü buldum kendimi senden sonra.

Bulunmaz Hint kumaşı değil mi ki zalimin kokuşan nefsinde kayıtlı kumaş parçası ve söküklerimi dahi tamir eden meleklerin bir batan bir çıkan iğnesi…

Daha ne mi isterim Rabbimden?

Demem o ki:

Reçetemi yazana duyduğum şükür her şeyin ötesinde ve sevgimden doğan o müşfik sesi bana bahşeden sayesinde dirlik ve dinginlik denen her ne ise kavuştum sayende.

Aşkın hulasası.

Duyguların rabıtası.

Ve işte atandığım o rakım:

Yaşadıklarıma rağmen kimseye yaşatmayacağım ama yaşatıldığım ne varsa yaşasın da yaşatan en çok da acımla duygularımla katıksız beni kanatan.

Kaydında bu İlahi duyguların Rabbim ise her daim olsun yoldaşın.

Gözlerin gözlerime değsin ya da değmesin en masum sevgiyi yaşamaktır yaşadığım kadar da hicretin doğasında tekabül ettiğim o tek zerremle içimde yaşattığım sonsuzluğun gizemi ile huzur bulduğum…