Yorgunluğuma Denk Geldiniz

‘’Elimden tut yoksa düşeceğim

yoksa bir bir yıldızlar düşecek

eğer şairsem beni tanırsan

yağmurdan korktuğumu bilirsen

gözlerim aklına gelirse

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni götürecek yoksa beni’’ (Atila İlhan)

Yorgunluğuma denk geldiniz bir de ruhumun isyankâr d/okunuşlarına.

Evhamla söylendiğim zamanlardan arda kalan bir yorgunluk benimki

Ve de sakin olmaya meylettiğim

Sanırım başarmak üzereyim

Eğer ki Yaradan bana fırsat ve zaman tanırsa

Şairliğim ise ayrı bir dava konusu.

Şiar edindiğim şairliğim tünediğim dalın koru

Ve tutuşan ruhu

Varsa yoksa belirsizliğin ve değişken kimyamın

Ulu orta sevemediğim kadar da sizi

Usulen geçiştiren yüzünüz

Bir çift derya iken gördüğüm

İçerleyemiyorum hem eskisi gibi

İçtiğim suyun her damlasında kutsanmış ne varsa

Kurallarımın da nezdinde

Gelin görün ki

Zincirleri kırdığım

Yenik düşmediğim kadar da bu insanların katı zihniyetine

Sorgulandığım kadar da soldum

Solumdan kalkıp sağ elinizi sıktım

Ve ant içtim namusum üzerine

Herkes her şeyi söyleyebilirken

Bir tek namusuma laf edemezler

Allah bir ki

Tekil hâkimiyetinde yüreğimin

Bir bakıp da çift görenlerin eziyet ettiği

Yalnızlığımla barışık ve hulasası duyguların

Aşkı dahi hayatımdan men ettiğim

Peki, o halde neyin nesidir bunca yazdığım şiirin

Güncesi ve güftesi ve gürleyen sesi

Demem o ki, bayım

Bu yolda şerh düşülesi

Ayan beyan ışığın da ta kendisi

Ve de sessizliğin bestesiyim

Nasıl ki

Yüreğim aşka zimmetli

Varsın olsun bilmeyin siz

Biliniz ki

Düşündüğünüzden de çoğuyum ben

Tek bedende haiz olduğum nice hüviyet

Hem şair hem kız çocuğu

Hakkaniyet ise ailemden miras

Allah’ı andığım kadar her anımda

Eklediğim sizsiniz O’nun yanına

Yeter ki:

Zulüm, hüzün ve acı uzak olsun bucağınızdan

Değmediği kadar da taş ayağınıza

Rabbime emanetsiniz