Allame Nişanı

                   ALLÂME NİŞANI

Uçlarından artık kırılmaya başlamış ahşap parkeler üzerinde, yirmili onlu kuleler oluşturmuş üst üste kitaplar haysiyetli. Renklerin yokluğundan değil tamamen ruhun ışığını fark etmek için siyaha boyanmış büyük bir salon evin giriş katında. Kalın yeşil perdeler ardında erteledikleriyle biraz daha ilimin soğukkanlılığına çekilen bir adam. Saçları ve biçimsiz sakalındaki her beyazın diyetini sonuna kadar ödemiş olmanın iç rahatlığıyla siyah deri koltuğuna oturmuş. Gözlüğü saatlerdir kulakları üzerinde ve burun kemerlerinde iz yapmış. Sol elinde bir kitap dünyayı durdurmuş, yorgun bacaklarının ağrısını bile unutturmuş ona. Tavandaki ışık geceden beridir her şeyi aşikâr etmekten usanmış olacak ki dışarıdaki gün ışığından sonra yetersiz. Masasının çekmesinde bugün doğum günü olan kızının hediyesi daha süslü paketine sarılmamış ama üzerine iliştirilecek kart çoktan yazılmış.

“Sen ön bahçedeki uğur böceklerini kovalarken, 

rüzgârın sesinden uyuyamayıp korktuğun gecelerde,  

tek arkadaşınla kavga edip eve üzgün geldiğinde, 

merdivenlerden düşüp dizlerini kanattığında, 

nefesin daralınca bir omuz aradığında, 

hayatı güzelleştirmek için savaştığında, 

en ufak başarına ortak olamadığım günlerde,

 ilk âşık olduğun o toy zamanlarında, 

yanlış olduğunu söyleyemediğim evliliğine karar verdiğinde de ben yine yanında değildim. 

Şuan olduğu gibi yine üzerim kitap kokuyor. Ayrıldığın adamdan bir kız çocuğun olacakmış. Kızının da senin kaderini yaşayacak olması ne kötü. Ben iyice yaşlandım ve annenin ölümünden sonra sanki bu odanın duvarlarından biri oldum. Geçmişe dönmeye bir gücüm olsa inan her günü baştan değiştirirdim. Bundan sonra ben de dahil hiçbir şey için canını sıkmanı istemiyorum. Sen hep güçlü olmalısın çünkü benim kızımsın. İyi ki doğdun biricik meleğim. ”

                  TülayMaviYıldırım