Çok Güzel Kayboldum

KAYBOLMAK

​Bazen insan, gitmek istediği için değil; olduğu yere sığamadığı, kaldığı yerde tükenmeye başladığı için kaybolmak ister. Kaybolmak, modern dünyanın bize dayattığı o gürültülü pusuladan kurtulup, kendi içimizdeki sessizliğe sığınma cesaretidir.

​Haritaların Görmediği Yerler

​Hayatımız boyunca bir yerlere yetişmeye, adres sormaya, hedeflere ulaşmaya çalışırız. Her anımız planlıdır; nerede olduğumuz, ne yaptığımız, nereye varacağımız bellidir. Oysa ruh, bu sınırlamalardan sıkılır. Haritaların çizmediği, navigasyonların "böyle bir yol yok" dediği o gizli coğrafyalarda nefes almak ister.

​Gerçek anlamda kaybolmak, bir yerleri kaybetmek değil, kalabalıklar içinde kendi benliğini bulabilmek için önce her şeyi arkada bırakmaktır. Telefonların çekmediği, bildik simaların olmadığı, isminizin bile bir anlam ifade etmediği o boşluk... İşte orası, insanın kendini yeniden duymaya başladığı yerdir.

​Sessizliğin ve Özgürlüğün Rengi

​Kaybolmak korkutucu gelebilir; çünkü insan bilinmeyenden ürker. Kontrolü kaybetme düşüncesi ellerimizi titretir. Oysa en büyük kayboluş, insanın kendi özünden uzaklaşması, kalabalıkların arasında eriyip gitmesidir.

​Bazen kaybolmak gerekir:

​Bütün rolleri, sıfatları ve sorumlulukları bir kenara bırakmak için,

​Başkalarının bizim için çizdiği yollardan sapıp kendi izimizi sürmek için,

​Ruhun yorgunlığını dinlendiren o derin sessizlikle kucaklaşmak için.

​Kaybolarak Bulunmak

​Her kayboluş bir son değildir; aksine, yepyeni bir başlangıcın kapısıdır. Pusulanızı kaybettiğinizde, gökyüzündeki yıldızlara bakmayı öğrenirsiniz. Hayattaki ezberleriniz bozulduğunda, gerçekten neye değer verdiğinizi fark edersiniz.

​Belki de en güzel yolculuk, nereye gittiğini bilmeden ama adımlarından emin bir şekilde yürümektir. Bırakın biraz da kaybolun. Çünkü ancak kaybolduğunuz yerlerde, henüz kimsenin bulamadığı o gerçek hikayenizi yazabilirsiniz.