Kelimelerin Sıcaklığında

Kelimelerin Sıcaklığında:

Bizim Edebiyatımız, Bizim Hikâyemiz

​

​Bazen durup düşünürüm; bizi biz yapan, dertlerimizi ortak kılan, yalnızlığımıza omuz veren şey nedir diye... Cevabı hep aynı yerde bulurum: Bir kitabın rastgele açılan bir sayfasında, tam da söyleyemediğimiz o duygunun altı çizili dururken.

​Türk edebiyatı benim için sadece incelenen metinlerden, ders notlarından ya da analiz edilecek dönemlerden ibaret değil. Bizim edebiyatımız, akşam çayı demlenirken anlatılan hikâyeler gibi tanıdık, dertli ama bir o kadar da umutlu bir sığınak.

​Ahmet Hamdi’nin *"Saatleri Ayarlama Enstitüsü"*nü okurken kendi kafa karışıklıklarımıza gülümsemez miyiz? Sabahattin Ali’nin Kürk Mantolu Madonna’sında, sokakta yanımızdan yürüyüp giden sıradan insanların içindeki o sessiz, fırtınalı dünyaları hissedip duygulanmaz mıyız? Ya da Oğuz Atay’ın *"Tutunamayanlar"*ı sorulduğunda, sanki bizden bir parça anlatılıyormuş gibi içimiz cız etmez mi?

​İşte bu yüzden, akademik unvanlar bir kenara çekildiğinde ben sadece kelimelerin büyüsüne kaptırmış bir okur ve yazarm. Yunus Emre'nin o içten, sıcacık dili olmasaydı sevmeyi böyle güzel öğrenebilir miydik? Yedi Güzel Adam’ın şiirleri olmasaydı dostluğun ve zarafetin tadını bu kadar derinden hissedebilir miydik?

​Edebiyat, geçmişte yaşamış o usta isimlerle aramızda kurulan zamansız bir dostluk bağıdır. Onlar bize hikâyelerini bıraktı; bizler de bugün kendi duygularımızı, dertlerimizi ve sevinçlerimizi bu zengin mirasa eklemeye çalışıyoruz.

​Bir sayfayı çevirdiğinizde kendinizi yalnız hissetmiyorsanız, işte edebiyat amacına ulaşmış demektir. Aynı satırlarda buluşmak, aynı cümlelerle dertlenip birlikte ferahlamak dileğiyle...

​Sıcak bir çay eşliğinde, bol okumalı günlere!