Tımarhahene Bu Gün

TIMARHANE BU GÜN...

​ "Yarın bakarız," denilerek rafa kaldırılan hayatlar... Takvim yapraklarının arkasına saklanan, "Şimdi sırası değil," bahaneleriyle ömrün en taze yıllarını tüketen ruhlar... Aslında tımarhane, yüksek duvarlarla çevrili o odalar değil; başkaları ne der, eller ne düşünür korkusuyla kendi iç sesini susturanların zihninde kurduğu görünmez kafestir.

​Başkalarının Gözüyle Yaşanan Bir Ömür: Kendi pusulasını elinden bırakıp yönünü el alemin rüzgarına göre tayin edenlerin hikayesidir bu. "El ne der?" sorusu, bir giyotin gibi iner insanın en masum hayallerinin ortasına. Çocukken kurulan düşler, gençlikteki heyecanlar, içten gelen kahkahalar hep bu korkunun tuzağında budanır.

​Ertelemenin Ağır Bedeli: "Nasıl olsa zaman var," denir önce. Sonra o zaman parmakların arasından kum gibi kayıp gider. Yapılmayan seyahatler, söylenmeyen "seni seviyorum"lar, cesaret edilip de bir türlü adım atılamayan yollar... Hepsi birer hayalet gibi zihnin koridorlarında yankılanır. Ömür, başkalarının beğenisine sunulmuş sahte bir vitrine dönüşür.

​Asıl Delilik: İçindeki sesi boğup dış seslere kulak vermektir asıl akıl tutulması. Kendi hayatının başrolüyken, başkalarının sahnesinde figüran olmaya razı gelmektir. Ruhun inceden inceye çürüdüğünü hissedip yine de sessiz kalmak, en büyük sessiz çığlıktır.

​Tımarhane belki de dışarıdadır; herkesin bir maske taktığı, kimsenin gerçekten kendisi olamadığı bu kalabalık dünyada...

​

​Duvarları taştan değil, kelimelerden örülen o dünyaya bir ses, dışarıda kör kütük yaşayanlara bir iğne:

​Başkası ne der diye harcandı ya bu zaman,

Tımarhane dedikleri, içimizdeki liman.

Maskelerle gezenler akıllı sanır kendini,

Kendi sesini boğan, ne bilir ki kadrini?

​"Yarın" diye uyuttuğunuz o masum hayalleri,

El âlemin terazisi tartamaz ki kalpleri.

Bırakın ellerin ne dediğini, duymayın gayri,

Kendinden vazgeçenler, yaşar mı diri diri?

​Kendine geç kalmış bir ömrün en ağır yükü, başkalarının doğrularıyla yaşanmış ama sana ait olmayan bir hayatın enkazıdır. Bugün, o duvarları yıkmak için fırçayı eline alma vakti değil mi?