Sevebilir Miyim Yeniden Söyle Anne

"kimi gün öylesine yalnızdım

derdimi annemin fotoğrafına anlattım.

annem

ki beyaz bir kadındır.

ölüsünü şiirle yıkadım.

bir gölgeyi sevmek ne demektir bilmezsiniz siz bayım

öldüğü gece terliklerindeki izleri okşadım." (Didem Madak)

Sevebilir miyim yeniden söyle anne?

Duygularım vuku buldu ama yetmedi sonra rücu ettim önceme ama bulamadım derken rükû ettim ve işte kopan kıyamet öncesi:

Yakındım hem de nasıl hem Rabbime hem de sana anne.

Ama yakınmadım çünkü bulmuştum kendimi ve soluk resmini okşadım

Yetmedi.

Tozunu aldım.

Bu sefer resim yırtıldı ve işte o an ben de koptum.

Kopuktu bir yanım kopuktu kolum yüreğim

Koyamadım yerine gidenlerin

Ekledikçe tuğlaları birbirine hükmedemedim yıkılan binaya

Ama demem o ki:

Temelim sağlamdı ve işte kaldığım yerden başladım yine.

Ne sitem ettim ne de sitayişte bulundum

Ne çaldım çırptım ne de yalandan sevdim

İşin aslı uyumsuz addedildim

Mademki insandım fermanım kadar dik başlı mıydı verilen ceza?

Yıkmadan dökmeden sevilmeyi diledim

Belki de yanılıyordum sevilmemeye dair:

Belki de yalpalayan iblis idi kan çanağı gözlerinden dökülen onca kir

Saçı başı dağınık bir adam ve bir kadın

Yerleşkeleri cehennem olan ve nefret ateşiyle yanıp tutuşan

Ya, ben ne miydim?

Sevginin katresine razı…

Ya, ben kim miydim?

Kinayesinden nefretinden sızanı

Değil mi ki yok saydım yalancı sızılarıyla ahkâm kesenleri

Ve yâdında mazinin sadece sustum ve dua ettim

Bilenle bilmeyen bir miydi hem?

Bilmezden ve görmezden gelenleri ise Allah’a havale ettim

Rengim pembe

Rakımım ulaşmak adına en mutebere

Yangınım ise büyürken

Gözümde büyüttüğümden de basit iken yaşam formülü

Yap işlet devret modeli

Yazdığım…

Yakardığım kadar Rabbime…

Gücümün yetmediğini ise havale ettiğim

Hem benim koruyucu meleklerim var iken

Biri de sen iken, anne.

Üşüdüğüne kani

Sevginin ise olmuşken hamisi

Sordum yeniden:

Sevebilir miydim yine ezelden

Ulaşan o umut ve dökülen

Yapraklarımdan inşa ettiğim

Kendimce cenneti ihya edilesi rahmetin

Her zerresi nasıl ki şükre dair

Sormadan da geçiştirdiğim bir ömür

Değil mi ki bahşedilene duyduğum şükür

Sadece estim rüzgâr gibi

Savurdum tüm nidalarımı aşk gibi

Sökmeden de köklerimi

Ait olduğum ne varsa ve de asil geçmişimi

Asice sundum evrene

Asil bir günce olmalıydı mademki hak ettiğim

Ve devam ettim yoluma

Seninse cennetinden yolladığın duaların

Hatırına

Gözlerimde kalan o son dokunuş son hatıra

Biliyordum da asla yeniden seni sevebildiğim kadar seveceğimi

Artık kim çıkarsa yoluma

Elbette başım gözüm üstüne anne…