Ben Sadece Annemin Kızıyım

Düşlerim var benim düşlerim kendime telkin ettiğim belki de tekin değilken hiç biri ve işte mutluluk o ki tehir ettiğim…

Gidenlerin değil geridekilerin bakaya kaldığı bir mektep adeta oysaki asker ocağı ana kucağı gibi sevdalı iken hem yavrusuna hem vatanına.

Ve soruyorum kendime:

Daha ne kaldı acı veren yaşanacak olan?

Sormuyorum kimseye:

Sevmiş miydin diye.

Çürük kalpler kızgın nidalar.

Yalan sevmeler dünyası.

Acının baş şehri elbette kırık bir yüreği kim tamir edip de koyar eski yerine?

Tehlike arz eden patlatma kuvveti sonsuz desibal olan bir bomba taşıyorum belki de o kırık yüreğimin yerinde ve yarım kalan tüm masalları tek tek okuyorum tek tek de dikiyorum kahramanlarının söküklerini.

Tehlikeyse sevgiden yana tehdidim.

Tehlikeyse ölümü arz eden bir talebim.

Ve şair fısıldıyor kulağıma:

''Tehlikeli sayılmam artık.

Kalbimi kalın bir kitabın arasında kuruttum.''

Ah'lar Ağacı

Ama kitabın kaçıncı sayfası unuttum sadece kalın bir kitap üstelik benim kaleme aldığım.

Şair ağlıyor gök kubbe ağlıyor bense sessizim içime akıtıyorum tüm kuruntularımı.

Bulutlar ç/ağlıyor bense suskun bir ç/ağlayanım.

Renklerse fısıldıyor ben elbet gök kuşağıyım ve belime doluyorum tüm renkleri:

Ben rengim rengârenk.

Ben sevgiyim aşkın aksi.

Ben merdim.

Ben askerim.

Ben çocuğum.

Ben kırgın bir neferim.

Gidenlerin ardından kova kova su dökenim.

Aslında ben sadece bir damla yaşım ya da yas ve işte çoğaldığım kadar da ayırdındayım insanların.

Bilmediğim yerden de gelmişken tüm sorular.

Cevabı ise asla umurumda değil.

Çünkü ben gerçeğim ve doğru ve dürüst ve düzgün.

Çarpık kaldırım taşlarından sekerken bile milim hata yapmıyorum.

Çünkü ben matematiğim.

Ben coğrafyayım.

Ben edebiyatım.

Ben şiirim.

Ben sadece annemin kızıyım beğenin beni ya da beğenmeyin ve de gidenleri rahmetle saygıyla ve duayla anan kalanlar ise umurumda değil çünkü ben bir ömür asla ihanet etmedim…