Geç Kalınmış Bir Mola

Zamanın kıyısında,

Ömrün ortasında yarım kalan bir cümlenin

Noktasız bıraktığı o ıssız boşluğa düşer yolum.

Gözlerinde sönen son ışığı da topladım avuçlarıma,

Aynalar kırık, sokaklar kalabalık,

Biz hâlâ o bitmeyen gecenin sürgünüyüz.

Sensizliğin bu vaktinde,

Unutmaya çalıştığım ne varsa

Gecenin bu saatinde birer birer dikilir karşıma.

Közler söner, kelimeler boğazımda düğüm,

Kimseye söyleyemediğim en güzel yalandı

Gözlerinin kahvesinde mola vermek.

İtiraf etmeli,

Biliyorum, ne sen o eski limansın

Ne de ben o fırtınalara meydan okuyan gemi.

Yalnızlık dediğin, iki kişilik bir kalabalıksa eğer,

Biz bu masada en çok

Birbirimizde eksildik sevgilim.