Haklı Çıktığı İçin Herkesin Düşman Olduğu İnsanın Şaşkınlığı

İnsanlar kendilerini dolandıranları zamanla unutur, hatta bir noktada affeder; fakat yaklaşan felaketi önceden haber veren insanı asla bağışlamaz. Çünkü dolandırıcı sadece ceplerindekini almıştır; felaketi haber veren ise onların o pek güvendikleri ferasetini, hayat tecrübesini ve "bize bir şey olmaz" kibrini yerle bir etmiştir.

Toplulukların büyülenme anları hep benzer bir koreografiyle başlar. Aile meclislerinde, iş yeri yemeklerinde ya da dost sohbetlerinde masaya aniden parlak bir fikir atılır. Kimi cebinden çıkardığı grafiklerle uluslararası bir fondan bahseder, kimi "Falancalar bu yolla iki ayda ev aldı" diye fısıldar, kimi de bıyık altından gülümseyip "Parayı çalıştırmayı bilmeyen hamallık yapar" diyerek masadakileri süzmeye başlar.

Ortak bir zenginleşme, emeksizce köşeyi dönme hülyası odayı birkaç dakikada teslim alır. İnsanlar birbirinin gözündeki parıltıdan cesaret bulur; herkes bir başkasının açgözlülüğünü kendi aklı sanarak içeriye adım atar.

İşte tam o büyü anında, masanın köşesinden daima biri çıkar. Akıntıya kapılmayan, o yapay coşkunun dışında kalmayı başarmış o talihsiz insan.

Gayet makul, telaşsız ve iyi niyetli bir sesle söze girer: "Dünyanın hiçbir yerinde tek kuruş üretmeden böyle bir kazanç sağlanamaz. Bu bir saadet zinciridir; ilk gelenlerin kârı sonradan girenlerin parasıyla ödenir ve kasa dolunca bir gece ansızın hepsi kaybolur. Yapmayın, birikimlerinizi heba etmeyin."

Bu uyarının yapıldığı an, odadaki havanın aniden buz kesmesi kaçınılmazdır. Çay kaşıkları fincanların içinde donar, yüzler gerilir, kaşlar çatılır. Çünkü bu cümle sadece bir finansal şüpheyi değil; insanların o çok sevdikleri "kestirmeden kurtulma" rüyasını sabote etmiştir.

Cevaplar gecikmez: "Sen zaten her güzel şeye bir kulp takarsın", "Milletin rızkına taş koyma", "Vizyonsuzluk bu, dünyadaki fırsatları göremiyorsun", "Şom ağızlılık yapıp negatif enerji yayma."

O andan itibaren o aklı başında insan, topluluğun gözünde "uğursuzluk timsali" ilan edilir. Mesaj gruplarında dışlanır, yüz yüze gelindiğinde selamlar soğur, meclislerde lafı kesilir. İnsanlar onu dışlayarak aslında kendi açgözlülüklerini aklamakta, kurdukları sahte cenneti korumaya çalışmaktadır.

Derken, matematik her zamanki acımasızlığıyla devreye girer. Birkaç ay sonra beklenen son gerçekleşir.

Şirketin internet sitesi çöker, plazalardaki ofisler boşaltılır, telefonlar susar. Emekli ikramiyeleri, bozdurulan altınlar, çekilen ihtiyaç kredileri bir gecede buhar olup uçar.

Haberi alan topluluk bir araya geldiğinde içeride tam bir hezimet havası vardır. Dizlerini dövenler, tansiyon ilacı arayanlar, boşluğa bakanlar... İşte o an kapı açılır. Yüzünde hiçbir kibir barındırmasa, hatta sırf bir bardak su almak için oraya gitmiş olsa bile o haklı insanın içeri adım atması yetmiştir.

Salondaki bütün bakışlar dolandırıcıya değil, içeri giren o haklı insana kilitlenir.

Aniden biri fırlar yerinden: "İşte geldi! Gözün aydın, kına yakarsın şimdi! Sen çağırdın bu belayı!" Bir diğeri hemen ekler: "Ağzını açtın, o fesatlığınla, o kem gözünle sistemin basiretini bağladın! Sen o gün o kötü enerjiyi yaymasaydın işler tıkır tıkır işliyordu!"

Bütün salon, kadınıyla erkeğiyle tek bir ağızdan homurdanmaya başlar. Paraları alıp kaçan sahtekâr çoktan temize çekilmiştir. Ona "kader" derler, "kısmet değilmiş" derler, "adam öyle profesyonelce yaklaştı ki hepimizi büyüledi" diyerek kendi akıllarını aklamaya çalışırlar. Ama o haklı çıkan insanı asla bağışlamazlar.

Çünkü o insan, onların gözünde artık ete kemiğe bürünmüş bir "Ben size söylemiştim" anıtı gibi dikilmektedir. Haklılığı, onların kibrine indirilmiş en ağır şamardır; saflıklarını, açgözlülüklerini ve yetersizliklerini belgeleyen canlı bir kanıttır.

Toplumlar sahtekârlarla yaşamayı bir şekilde öğrenir; onları tarihe birer "talihsiz kaza" olarak kaydederler. Fakat gerçeği vaktinde haykıranlar hep birer günah keçisi olarak kapının dışında bırakılır. Çünkü bu dünyada insanın başına gelebilecek en ağır ceza yanılmak değil; herkesin hep birlikte aldandığı bir yerde tek başına haklı çıkmaktır.