Yaşanmamış Bir Ömrün Sızısı

İçimde, nüfusa hiç kaydedilmemiş bir hayatın Kimsenin bilmediği bir yetimliği var. Sanki doğduğum gün yanlış bir mevsime verilmişim, Bütün çocukluğum başka bir iklimin hasretiyle geçmiş.

Bazen bir şehrin adını duyarım, içimden bir şey sökülür, Hiç gitmediğim sokakları tanır gibi olurum. Bir kaldırım taşının üzerinde unutulmuş ayak izim, Bir pencerenin buğusunda silinmiş çocukluğum var sanırım.

Belki bir kadın vardır, henüz sesime rastlamamış, Benim sustuğum yerden konuşmayı öğrenecek. Belki bir adam, kalabalığın ortasında kendi yalnızlığını taşırken, Bir gün benim yanımda kendine yabancı olmaktan vazgeçecek.

Ne tuhaf, insan bazen hiç yaşanmamış şeylere ağlıyor, Bir dokunuşun yokluğundan parmakları acıyor. Henüz içilmemiş bir kahvenin soğumasını bekliyor, Hiç yaşanmamış bir pazar sabahının akşamına üzülüyor.

Benim içimde bir ömür var, kimseye gösteremediğim, Duvarları tamamlanmış ama henüz yaşanmamış. Orada kimse sevgisini ispatlamak zorunda değil, Kimse giderken diğerinin içinden bir parça koparmamış.

Belki de bu yüzden hiçbir yere tam sığamıyorum, Bir yanım burada, öteki yanım henüz doğmamış bir hayatta. Bütün yaşadıklarım üzerime dikilmiş yanlış bir elbise gibi, Dikişleri tenime batıyor, sökemiyorum.

Yine de içimde garip bir inat büyüyor, Sanki hayat bana henüz asıl yüzünü göstermedi. Bunca zaman yanlış hikâyelerde harcanmış bir ömür, Belki de en güzel cümlesini henüz söylemedi.

Bunca zaman başkalarının ömründe misafir kaldım,

Kendi hayatımın kapısında yaşlandım, bekledim.

Meğer ben yaşadığım hayata hiç doğmamışım,

Asıl hayatımın yasını, daha başlamadan tutmuşum