Yağmurun Bildiği Kadın

Ben yağmura biraz fazla inanırım. İnsanların yüzüne sürdüğü dürüstlük, ilk damlada çözülür çünkü.

Bir damla düşer, bütün makyajı bozulur yalanların.

Sakladıkları ne varsa, toprağın üzerine kendi adıyla çıkar.

Ben de böyle zamanlarda açarım içimin bütün pencerelerini.

Varsın ıslansın yıllardır kimseye göstermediğim odalarım.

Varsın su alsın kalbimin en kuytu duvarları.

Ben artık acılarımı kuru tutmak istemiyorum.

Gözyaşlarımı biriktirmiyorum artık.

Her biri içimde yanlış yere konmuş bir eşyanın vedası.

Birini indiriyorum göğsümden, biri daha düşüyor kirpiklerimden.

Meğer insanın içinde ne çok kırık eşya varmış, meğer bazı hatıralar dokunuldukça değil, yıkandıkça hafiflermiş.

Benim kalbim bir zamanlar herkese sofra kurardı.

Gelenin açlığını kendi açlığı sanırdı.

Şimdi masamda yalnızca hakikate bir sandalye bıraktım.

O da gelirse otursun.

Gelmezse yağmurla konuşurum.

Bazen bir damla yanağımdan süzülürken bütün ömrümün pasını söküyor.

Bir çocukluğun yarım kalmış kahkahası, bir kadının içine gömdüğü çığlığı, kimseye anlatamadığı o son cümle aynı suyun içinde birbirine karışıyor.

Ben ağladıkça küçülmüyorum.

Aksine, içimde yıllardır eğilmiş ne varsa doğruluyor.

Bir nehir geçiyor göğsümden, önüne çıkan bütün sahte kıyıları yerinden oynatıyor.

Çünkü ben artık güzel görünmek için susmayacağım.

Kırılmadım demek için yaralarımı saklamayacağım.

Birinin vicdanına sığmak uğruna kendi kalbimi daraltmayacağım.

Bırakın yağmur yağsın.

Bırakın saçlarımda bütün eski mevsimler çözülsün.

Ben bu gece kendime ağlayacağım, ama kendimden vazgeçmeyeceğim.

Benim gözyaşlarım yenilgi değil, içimdeki yalanların son kullanma tarihi.

Ve bir gün tamamen durduğunda yağmur, ıslak bir kadın değil, kendi hakikatinden yeniden doğmuş bir Başak kalacak.