Ellerimden Tutan Boşluk Bölüm 7

Bölüm 7: Pişmanlık

Gece boyunca Kaan’ın şakaklarındaki o zonklama bir an bile dinmedi.

Evin içindeki karanlık, yatağın sağ tarafındaki o üç yıllık boşlukla birleşip göğsüne kurşun gibi bastırıyordu. Kaan ateşler içinde yorganın altında dönerken, zihninde tek bir sahne dönüp duruyordu: Sokak lambasının sarı, cılız ışığı altında, kasım ayazında montsuz titreyen Gül’ün o kırılmış, paramparça olmuş bakışı.

*"Ben sadece işimi yaptım. Saçların berbattı, yamuk kesmiştin. Düzelttim..."*

Kendi dudaklarından dökülen o zalim cümlenin her hecesi, gece boyu Kaan’ın boğazında paslı bir çivi gibi döndü durdu. Korkakça bir savunmaydı bu. Zavallıca bir kaçıştı. Kendi geçmişinin hayaletlerinden, o üç yıl önceki soğuk sütlaç lekesinden kaçabilmek uğruna; hayatı boyunca ilk defa bir kadının ona uzattığı o duru, hesapsız eli tek bir darbeyle kırmıştı. Savunmasız kalmaktan, birine inanmaktan öyle delice korkmuştu ki, karşısındakini lime lime etmekte hiçbir sakınca görmemişti. Sabaha karşı terle birlikte ateş çekildiğinde Kaan yataktan fırladı. İçinde tek bir duygu vardı: ciğerini dağlayan, nefes aldırmayan, yakıcı bir pişmanlık.

Salona her zamankinden bir saat önce vardı. Gri gömleklerinden hiçbirine eli gitmedi; bu sabah yakası açık, koyu lacivert bir kazak geçirdi sırtına. Tezgâhının başına geçti ama elleri fırçalara, taraklara uzanamadı. Gözleri kapının üzerindeki küçük metal çandaydı. Özür dileyecekti. Kuralcılığını, mesafesini, o taşlaşmış gururunu ayaklarının altına alacak; dün söylediklerinin korkakça bir yalandan ibaret olduğunu, o aynadaki her şeyin gerçek olduğunu söyleyecekti. Gül’ün gözlerindeki o sıcacık ışığı görmek için ne gerekiyorsa yapacaktı.

Saat sekiz buçukta çan çaldı.

Gül içeri girdi.

Kaan hemen doğruldu, tezgâhın kenarından fırlayıp bir adım öne çıktı. Dudakları aralandı: "Gül..."

Gül başını milim kaldırmadı. Kaan’ın sesini duymamış gibi, yanından rüzgâr gibi geçip gitti. Yüzü kireç gibi bembeyazdı. Gözlerinin altı uykusuzluktan ve ağlamaktan morarmıştı, bakışları tamamen donuk ve boştu. O yeni kesilmiş, dünkü ışıl ışıl sarı saçlarını aceleyle arkada sımsıkı bir tokayla toplamıştı; sanki o saçlar ona dün geceyi, o korkunç aşağılanmayı hatırlatan bir suç aletiymiş gibi, tek bir telin bile dışarı taşmasına izin vermemişti.

"Gül, bir dakika bakar mısın? Dün için..."

Gül koridorun eşiğinde duraksadı ama arkasını dönmedi. Sırtı bir mezar taşı kadar sağırdı. "Müşterim var Kaan Bey. İşimizi yapalım."

Sesi öyle derinden, öyle ölü bir yerden geldi ki, Kaan’ın boğazında bütün kelimeler buz kesti. Gül odasına girdi ve kapıyı sessizce, arkasında aşılmaz bir sur bırakarak kapattı.

Gül odanın içinde sedyenin kenarına çöktüğünde elleri zangır zangır titriyordu. Göğsünde taşınması imkânsız bir ağırlık, boğazında düğümlenen acı bir safra vardı. Kendinden iğreniyordu. Nasıl bu kadar saf, nasıl bu kadar aptal olabilmişti? Nasıl o koltuğa oturup o adamın dokunuşlarına kendini bırakmış, aynadaki o yalan hayranlığa kanabilmişti? Erkekler tarafından defalarca terk edildiğinde yıllar önce kendine yeminler etmişti: *Bir daha asla bir erkeğin gözlerindeki o sahte ışığa inanmayacaksın.*

Ama inanmıştı işte. O koltukta, Kaan’ın parmakları ensesindeki çıplak tene değdiğinde, kulağına "Çok güzelsin" diye fısıldadığında kendini bir anlığına değerli, yaşayan bir kadın sanmıştı. Ve sonra... Sokak ortasında o tokat gibi gerçek yüzüne inmişti: *"Ben sadece işimi yaptım. Saçların berbattı..."* Kendini öyle aşağılanmış, öyle salak yerine koyulmuş, öyle kirletilmiş hissediyordu ki, gözlerindeki yaşlar akmasın diye tırnaklarını avuçlarının içine batırdı.

O gün Gül işini yapamadı.

İlk müşterisi geldiğinde eldivenleri giyerken parmakları birbirine dolandı. Ağda spatulasını tutarken eli öyle bir titredi ki, sıcak reçine kadının bacağına fazla kalın sürüldü ve bandı çekerken kadının canı yandı. "Ah! Yavaş biraz Gül Hanım!" dedi kadın irkilerek. Gül donakaldı. "Özür dilerim... Kusura bakmayın," dedi, sesi boğuk ve çatallıydı. Hayatında ilk defa bir hastanın, bir müşterinin canını yakmıştı. İkinci müşterinin masajında ise tansiyonu aniden düştü; odadaki buhar genzini tıkadı, gözlerinin önünde siyah noktalar uçuştu, sedyenin kenarına tutunmak zorunda kaldı. İçindeki o yoğun pişmanlık, o gurur kırıklığı bedenine bir zehir gibi yayılıyordu. Başkalarına dağ olan o kadın, kendi ağırlığı altında eziliyordu.

Saat ikiye doğru Ceyda’nın odasına gitti. Ceyda dünkü histerik ağlamalardan sonra yüzünü kalın bir fondötenle sıvamış, gözlerine siyah kalem çekmişti ama yüzündeki o sinsi, hesapçı gerginlik silinmemişti.

"Ceyda," dedi Gül düz, cansız bir sesle. "Ben iyi değilim. Başım çok dönüyor. İzin verirsen bugünlük erken çıkmak istiyorum."

Ceyda şaşkınlıkla başını kaldırdı. Gül’ün o solgun, çökmüş yüzüne baktı. Sonra dudaklarının kenarında zehirli, sinsi bir kıvrım belirdi. Zaten sabahtan beri Gül’ü nasıl erkenden salondan uzaklaştıracağını, Kaan’la baş başa kalabilmek için ne bahane uyduracağını planlayıp duruyordu. Evren adeta Ceyda’nın kucağına hazır bir fırsat bırakmıştı.

"Ay canım benim!" dedi Ceyda, sesine yapmacık bir şefkat yerleştirerek. "Tabii ki git, dinlen sen. Rengin kireç gibi zaten. Kalan iki müşterini ben ertelerim, sen hiç düşünme salonu. Hadi git, sıcak bir çorba iç, dinlen."

Gül tek kelime etmedi. Çantasını aldı, askılıktan eski yeşil montunu geçirdi. Salondan çıkarken Kaan tezgâhının başında bir müşterinin saçına fön çekiyordu. Kaan makinenin sesini anında kesti. Gül’ün montunu giyip kapıya yöneldiğini görünce fırçayı tezgâha fırlattı, kadına doğru telaşla birkaç adım attı.

"Gül, gidiyor musun? Bir şey mi oldu?"

Gül kapının kulpuna elini koydu. Başını çok yavaş çevirip Kaan’ın yüzüne baktı. Kaan’ın kül grisi gözlerinde derin, çaresizce çırpınan bir yalvarış vardı; ama Gül o gözlerde hiçbir şey görmek istemiyordu. Gül’ün bakışlarında yalnızca mutlak, aşılmaz bir yabancılık vardı.

"İyi günler Kaan Bey," dedi. Kapıyı açtı ve çıktı.

Kaan olduğu yerde mıhlanıp kaldı. Kapının üzerindeki metal çan uzun süre boşlukta sallandı. Kaan göğsünde açılan o uçuruma baktı; içindeki o pişmanlık, artık göğsünü parçalayan kör bir çaresizliğe dönüşmüştü.

***

Akşamüstü saat altıyı geçtiğinde son müşteri de salondan ayrıldı.

Dışarıda zifiri bir kasım karanlığı vardı; ara sokaktan geçen sert rüzgâr camları dövüyor, yağmurun habercisi olan o isli soğuk kapı altlarından içeri sızıyordu. Kaan tezgâhını toplamaya başladı. Çantasını açtı; makaslarını kılıflarına tek tek, mekanik hareketlerle yerleştirdi. Bir an önce gitmek istiyordu; bu salondaki her ayna, her fayans, yerdeki her ışık oyunu ona Gül’ü ve kendi zalimliğini hatırlatıyordu.

Tam paltosunu sırtına geçirip kapıya yöneldiği sırada salonun bütün ışıkları aniden söndü.

Kaan duraksadı. "Ceyda? Sigortalar mı attı yine?"

Karanlığın içinden hafif, boğuk, şehvetli bir caz melodisi yükselmeye başladı. Ardından tezgâhların üzerindeki küçük, kokulu mumlar tek tek yandı. Loş, sarımtırak ve tekinsiz bir ışık salonu kapladı. Ağır vanilya kokusu, eriyen mumların parafin kokusuyla birleşip geniz yakan, yapışkan bir buğuya dönüştü.

Koridorun kapısı aralandı.

Ceyda dışarı çıktı. Üzerindeki günlük kıyafetleri tamamen çıkarmıştı; tenini neredeyse tamamen açıkta bırakan, siyah dantelli, yarı şeffaf saten bir gecelik vardı üzerinde. Sırtı beline kadar çıplaktı. Koyu bakır saçlarını ıslak gibi geriye taramıştı, dudaklarında koyu vişne çürüğü parlak bir ruj vardı. Elinde yarısına kadar dolu bir kadeh kırmızı şarap, diğer elinde ise mantarı yeni açılmış bir şişe tutuyordu. Yalınayak, fayansların üzerinde kedi gibi süzülerek Kaan’a doğru adımladı.

"Nereye böyle aceleyle Kaan’cığım?" dedi Ceyda, sesi fısıltılı, yapay ve boğuk bir şehvetle doluydu. "Daha yeni başlıyoruz..."

Kaan kımıldamadı. Ama yüzündeki bütün çizgiler derin, öldürücü bir tiksintiyle gerildi. Gözlerini kadının o çıplak teninden derhal kaçırıp yerdeki gri fayanslara dikti.

"Bu ne saçmalık Ceyda?" dedi Kaan, sesi salonun havasını donduracak kadar soğuktu. "Aç şu ışıkları. Çıkıyorum ben."

Ceyda durmadı. Kaan’ın tam önüne kadar geldi; aralarındaki mesafe bittiğinde elindeki şarap kadehini Kaan’ın göğsüne doğru uzattı. Boşta kalan elini Kaan’ın kazağının üzerinden adamın göğsüne koydu. Parmaklarını yavaşça yukarı, Kaan’ın boynuna doğru kaydırdı.

"Bırak artık şu buz adam numaralarını," dedi Ceyda, nefesi şarap ve bayat vanilya kokuyordu. Yüzünü Kaan’ın yüzüne yaklaştırdı, dudakları adamın çenesine değecek kadar yakındı. "Gül gitti... Kimse yok burada. Sen ve ben varız. O herif beni terk etti Kaan, sen de yapayalnızsın. Neden birbirimize iyi gelmeyelim? Bir kadeh iç benimle... Bu gece burada, bu salonda sadece ikimiz olalım. Seni istiyorum Kaan. Yıllardır istiyorum seni..."

Kaan’ın sabrı taştı.

Kadının boynuna doğru uzanan elini bileğinden yakaladı ve öyle sert, öyle acımasız bir hamleyle kenara itti ki, Ceyda dengesini kaybedip arkasındaki bekleme kanepesine doğru sendeledi. Elindeki kadeh yere düştü; kırmızı şarap gri fayansların üzerine kan gibi sıçradı, cam kırıkları etrafa saçıldı.

"Dokunma bana!" diye kükredi Kaan. Sesi salondaki aynaları titretecek kadar gür ve keskindi.

Ceyda kanepeye tutunarak doğruldu. Saçları yüzüne dökülmüştü; gözlerinde hem aşağılanmanın getirdiği bir şok hem de bastırılamayan zehirli bir öfke vardı. "Kaan! Ben senin patronunum! Sana kadınlığımı sunuyorum, her şeyimi açıyorum! Neden bana bir böcekmişim gibi bakıyorsun?"

Kaan paltosunun yakasını düzeltti. Yüzünde bir kadına gösterilebilecek en mutlak, en katıksız tiksinti vardı. Kül grisi gözlerini doğrudan Ceyda’nın gözlerine dikti.

"Bana bak Ceyda..." dedi Kaan, her kelimesi bir kılıç gibi indi aralarına. "Karşımda çırılçıplak dursan bile sana dönüp bakmam. Benim gözümde hiçbir değerin yok."

Ceyda’nın yüzü kireç gibi soldu. Boğazından yaralı bir hayvanın iniltisine benzer bir ses çıktı. Çıldırmış gibi kanepeye vurdu, ayağa kalkıp Kaan’ın üzerine yürüdü; işaret parmağını adamın göğsüne doğru nefretle salladı:

"O kadın yüzünden değil mi?" diye bağırdı, sesi histerik bir çığlığa dönüştü. "O arkada çalışan sümsük yüzünden! O köylü, o bakımsız Gül yüzünden! Söyle bana Kaan! Onda olup da bende olmayan ne var? Söyle! Ben güzel değil miyim? Çirkin miyim ben? Onda ne buluyorsun sen?"

Kaan kapının önünde durdu. Gitmeden önce başını yavaşça arkaya çevirdi.

Ve hayatında ilk defa, hiçbir korkuya sığınmadan, hiçbir geçmişin hayaletine saklanmadan, kalbindeki o en çıplak gerçeği bütün varlığıyla kucakladı. Gözlerindeki o kül grisi duman dağıldı; yerini sarsılmaz, saf ve derin bir hakikate bıraktı.

"Onda ne var biliyor musun Ceyda?" dedi Kaan. Sesi artık bağırmıyordu ama salonun her köşesine, yerdeki cam kırıklarına, mum ışıklarına bir mühür gibi kazındı. "Onda haysiyet var. Onda sahte olmayan, hiçbir parayla satın alınamayacak bir duruş var. Onda bir çocuğun gözlerindeki gibi tertemiz bir kahkaha var. O arkada çalışan kadının dökülen tek bir saç teli bile, senin bu boyalı, yalan dünyandan daha değerli. Sen onun tırnağı bile edemezsin."

Arkasını döndü. Kapıyı açtı, sokağın buz gibi karanlığına adım attı ve kapıyı sertçe çekip çıktı.

Salonun ortasında, yarı karanlıkta kalan Ceyda bir an nefessiz kaldı. Kaan’ın son cümleleri kulaklarında bir balyoz gibi yankılanıyordu: *"Sen onun tırnağı bile edemezsin..."*

Ceyda’nın boğazından yırtıcı, delice bir çığlık koptu.

Sehpanın üzerindeki şarap şişesini kaptığı gibi yerdeki boy aynalarından birine var gücüyle fırlattı. Ayna korkunç bir gürültüyle tuzla buz oldu; keskin cam parçaları şarabın kırmızılığına karışarak her yana saçıldı. Ceyda saçlarını iki eliyle kavradı, dizlerinin üzerine çöktü. Gözlerindeki rimel yeniden akmaya başlamıştı ama bu kez yüzünde keder yoktu; saf, delice, hastalıklı bir nefret vardı.

"Gül..." diye fısıldadı dişlerinin arasından, nefesi zehir gibi tıslayarak çıktı. "Senin o saçlarını... O gururunu kendi ellerimle sökeceğim. İkinizi de bu salonda geberteceğim. Yemin ederim... Yemin ederim sana o hayatı zindan edeceğim!"

Karanlık salonda, yerdeki kırık aynaların ve dökülen şarabın üzerinde, intikamın o en zehirli fırtınası kopmak üzereydi.