Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Atışma Online Üyeler
5 (1 oy)

Edebiyat Evi Gazze Yollarında 12

Son duruşma yaklaşırken cezaevindeki günler daha da ağırlaştı.


Kahramanlarımızın yorgunluğu yüzlerinden okunuyordu. Ailelerini özlemişler, evlerinin sıcaklığını, sevdiklerinin sesini, alıştıkları hayatı arar olmuşlardı.


Bir akşam Sami Hoca, arkadaşlarını etrafına topladı.

“Bu gece biraz konuşalım. Yarın ne olacağını bilmiyoruz ama birbirimize söylemek istediğimiz şeyler varsa şimdiden söyleyelim.Bu imkanı belki bir daha bulamayabiliriz. ”


Baki başını salladı.

“Ben başlayayım hocam. Başlangıçta her şeyi gücümle çözebileceğimi düşündüm. Burada anladım ki insanın kuvveti kadar sabrı da önemliymiş.”


Ahmet Zeytinci gülümsedi.

“Baki abi, senin ağzından böyle sözler duyacağımı söyleseler inanmazdım.”

Baki güldü.

“Ahmet, senin de bu kadar konuşmadan durabileceğini söyleseler şana ki ben de inanmazdım!”

Herkes güldü.


Nuri Hoca konuştu:

“Ben de her meselenin bir hesapla çözülebileceğini sanırdım. Ama burada insanın elindeki verilerin yetersiz olduğu zamanlar da var. O zaman sabırla araştırmak gerekiyor.”


Mehmet Fikret ekledi:

“Benim öğrendiğim, insanın en zor anında bile doğruluktan ayrılmaması gerektiği.”


Murat Hoca, arkadaşlarına tek tek baktı.

“Ben öğretmenlik hayatım boyunca öğrencilerime dayanışmayı anlattım. Burada onu bizzat yaşadık. Bazen birbirimizi anlamadık, bazen tartıştık ama sonunda yine birbirimize sahip çıktık.”


Çerkezoğlu Murat Reis söz aldı:

“Ben denizlerde çok fırtına gördüm. Ama insanın ne zaman karaya çıkacağını bilmemesi, dalgaların en büyüğünden daha ağır gelebiliyormuş.”


Son olarak Ahmet Zeytinci konuştu.

“Ben de şunu öğrendim: İnsan çayın kıymetini çaysız kalınca, yatağın kıymetini yataksız kalınca, dostun kıymetini bu gavur memleketinde zindana düşünce daha iyi anlıyormuş.”

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Ahmet, yüzünde muzip bir ifadeyle ekledi:

“Yalnız arkadaşlar, Türkiye'ye döndüğümüzde ilk çayları ben ısmarlamıyorum. Bu kadar acı çektim, artık sıra sizde!”

Baki hemen itiraz etti.

“Şampiyonun çayını başkaları ısmarlar!”

“İşte yine başladın!”

Kahkahalar yükseldi.


Ancak o gece herkesin aklında aynı düşünce vardı.

Yarın...

Yarın belki de hayatlarının en önemli günü olacaktı.


Ertesi sabah cezaevinin kapısı açıldı. Kahramanlarımız yeniden mahkemeye götürülmek üzere sıraya girdiler.

Sami Hoca, arkadaşlarına son kez baktı.

“Hazır mıyız?”

Çerkezoğlu Murat Reis başını kaldırdı.

“Hazırız. Artık vatanı görmek istiyoruz.”


Son duruşma günü mahkeme salonu oldukça gergindi.

Başavukat ve diğer hukukçular dosyalarını hazırlamıştı. Savcılık makamı da son iddiasını sunmak üzere hazır bulunuyordu.


Hâkim salona girdiğinde herkes ayağa kalktı.

Duruşma başladı.


Başavukat önceki celselerde sunulan belgeleri, müvekkillerinin ifadelerini ve dosyadaki çelişkileri yeniden ele aldı.

“Sayın mahkeme,” dedi, “müvekkillerimin Gazze'ye insani yardım götürmek amacıyla düzenlenen bir organizasyona katıldıkları dosyadaki kayıtlarla desteklenmektedir. Casusluk suçlamasının gerektirdiği fiillerin müvekkillerim tarafından işlendiğini gösteren somut ve yeterli deliller ortaya konulamamıştır.”


Savcılık makamı, olayın güvenlik boyutuna dikkat çekerek iddialarını sürdürdü.

Başavukat ise güvenlik şüphesinin tek başına suçun kanıtı sayılamayacağını belirtti.


Tartışma sertleşti.

Hâkim, taraflardan delillere dayanarak konuşmalarını istedi.


Nuri Hoca'nın açıkladığı kayıt farklılıkları yeniden gündeme geldi. Mehmet Fikret'in anlattığı organizasyon belgeleri incelendi. Çerkezoğlu Murat Reis'in gemideki faaliyetlere ilişkin ifadesi değerlendirildi.


Sami Hoca'nın insani yardım amacıyla ilgili açıklamaları da tutanaklara geçmişti.


Baki, kendisine son kez söz verildiğinde ayağa kalktı.

“Sayın hâkim, ben hayatım boyunca mücadele ettim. Ama buraya casusluk etmeye gelmedim. Yardım etmeye geldim. Bizim amacımız insanlara yardım ulaştırmaktı. Hakkımızda ne karar verilecekse, bunun gerçeklere dayanmasını istiyorum.”

Sözlerini bitirince oturdu.


Ahmet Zeytinci de konuşmak istediğini belirtti.

Hâkim kendisine söz verdi.

“Sayın hâkim, ben yazar şairim. Kelimelerle uğraşırım. İnsanların derdini anlatmaya çalışırım. Bazen başarılı olurum, bazen olamam. Ama şunu biliyorum: Bir insanın acısını paylaşmak suç olmamalı. Biz buraya insanlara yardım etmek için geldik.”

Salonda derin bir sessizlik oluştu.

Başavukat son sözlerini söyledi:

“Adaletin, iddiaları değil delilleri esas almasını talep ediyoruz.”


Hâkim dosyayı yeniden inceledi.

Kahramanlarımızın kalpleri hızlı hızlı atıyordu.

Dakikalar, saatler kadar uzun geliyordu.


Sonunda hâkim kararını açıklamaya başladı.

Dosyadaki delillerin, ifadelerin ve savunmaların değerlendirildiğini belirtti. Casusluk suçlamasını doğrulayacak yeterli delil bulunmadığı sonucuna varıldığını açıkladı.


Ardından, ilgili hukuk hükümleri çerçevesinde kahramanlarımızın beraatine ve serbest bırakılmalarına karar verildi.

Bir anlık sessizlik...


Sonra Baki'nin sesi duyuldu:

“Başardık!”

Ahmet Zeytinci hemen ona döndü.

“Baki abi,biraz yavaş! Hâkim daha son cümlesini bitirmedi!”

Baki mahcup bir ifadeyle yerine oturdu.


Hâkim kararını tamamladı.

Bu kez hiçbir şüphe kalmamıştı.

Beraat kararı verilmişti.


Sami Hoca'nın gözlerinden yaşlar süzüldü. Murat Hoca başını öne eğdi. Mehmet Fikret, Nuri Hoca'nın elini sıktı. Çerkezoğlu Murat Reis derin bir nefes aldı.

Ahmet Zeytinci ise arkadaşlarına bakarak fısıldadı:

“Şimdi bana kimse bir şey söylemesin. Ben biraz ağlayacağım.”

Baki ona sarıldı.

“Sen ağla Ahmet. Bugün kimse sana karışmayacak.”


Avukatlar birbirleriyle görüşürken serbest bırakılma işlemlerinin tamamlanması için gerekli adımlar atıldı.


Başavukat, kahramanlarımıza dönerek konuştu:

“Karar açıklandı. Şimdi serbest bırakılma işlemleriniz tamamlanacak. Sakin olun ve işlemlerin bitmesini bekleyin.”

Sami Hoca avukatların elini sıktı.

“Bize verdiğiniz destek için teşekkür ederiz.”

Avukat başını salladı.

“Biz görevimizi yaptık. Önemli olan, savunma hakkınızın kullanılabilmesiydi.”

Birkaç saat sonra işlemler tamamlandı.

Demir kapılar açıldı.

Kahramanlarımız dışarı çıktılar.


Gökyüzü aynı gökyüzüydü. Güneş yine doğudan yükseliyordu. Fakat onların gözünde dünya değişmişti.

Özgürlük, artık yalnızca bir kelime değildi.

Nefes almak, yürümek, istediğin yere bakmak, sevdiklerine kavuşmayı düşünmekti.


Çerkezoğlu Murat Reis başını kaldırıp gökyüzüne baktı.

“Arkadaşlar,” dedi, “artık eve dönüyoruz.”



Aylar süren yargılama sonunda mahkeme kararını vermişti Altı arkadaş suçsuzdu. Yardım malzemeleri taşıdıklarına dair hiçbir yasadışı delil bulunamamıştı.
 

Ancak bir sorun vardı: El konulan malzemeler, bürokratik engeller nedeniyle depolarda bekletiliyordu. Ve depolama koşulları kötüleşiyordu.
 
"Suçsuz bulunduk ama malzemeler hâlâ onlarda," dedi Nuri Hoca.  "Bunları geri almalıyız."
 

Avukatları aracılığıyla başvuruda bulundular. Dilekçelerinde net bir talep vardı: "Suçsuz bulunduğumuz kanıtlanmıştır. El konulan yardım malzemelerinin, uluslararası yardım kuruluşlarına teslim edilmesini talep ediyoruz."
 
 
Süreç kolay olmadı. Bürokrasi, imzalar, bekleyişler... Altı arkadaş her gün adliye koridorlarında, idari binalarda koşturdu. Medyanın ilgisi arttı. Uluslararası yardım kuruluşları açıklama yaptı:
 
"Bu malzemeler hayat kurtaracak. Hukukun üstünlüğü, masumiyet karinesi ve insani yardımın dokunulmazlığı gereği, bu malzemelerin serbest bırakılması çağrısında bulunuyoruz."
 
Kamuoyu baskısı bilhassa Türk hükümetinin baskısı arttıkça direnç kırıldı. Bu arada İsrail’de seçimler olmuş zalim Netanyahu seçimi kaybetmiş, hükümeti yıkılmıştı. Sonunda mahkeme, malzemelerin "ilgili uluslararası yardım kuruluşlarına" teslim edilmesine istemeye istemeye karar verdi.
 
 
Teslim günü geldiğinde, altı arkadaş deponun önünde buluştu. Kamyonlar hazırdı. Uluslararası yardım kuruluşlarının temsilcileri oradaydı.
 
Şampiyon Baki ilk kutuyu kamyona yüklerken gözleri doldu. "Bu kutunun içindeki ilaçlar bir çocuğun hayatını kurtaracak."
 
Murat Hoca bebek mamalarının olduğu kutuları taşırken "Bir anne bebeğini doyurabilecek," dedi.
 
Mehmet Fikret,battaniyeleri sayarken "Bir aile soğukta donmayacak," diye fısıldadı.
 
Çerkezoğlu Kaptan, Ahmet Zeytinci, Nuri Hoca ve Sami Hoca da sessizce çalışıyorlardı. Konuşmaya gerek yoktu. Her kutu, her paket, her malzeme bir umut taşıyordu.
 
Teslim töreninde kısa bir konuşma yapıldı. Uluslararası yardım kuruluşunun temsilcisi "Sizin ve Türkiye’nin sayesinde bu malzemeler ihtiyaç sahiplerine ulaşacak," dedi. "Adaletin tecellisi ve insanlığın vicdanı sizinle."

Altı arkadaş, teslimatın tamamlandığını gösteren belgeyi Çerkezoğlu Murat kaptan iimzaladıktan sonra limana döndüler.  Güneş batıyordu. Gemileri hâlâ oradaydı.

Altı arkadaş, gün batımında limana baktı. Zorlu bir süreçten geçmişlerdi ama sonunda ışık karanlığı yenmişti. 



Devam Edecek
Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
5 (1 oy)

Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler

  • Yorumlar 1
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Edebiyat Evi Gazze Yollarında 12

Nuri Baş Nuri Baş