Edebiyat Evi Gazze Yollarında 12
Son duruşma yaklaşırken cezaevindeki günler daha da ağırlaştı.
Kahramanlarımızın yorgunluğu yüzlerinden okunuyordu. Ailelerini özlemişler, evlerinin sıcaklığını, sevdiklerinin sesini, alıştıkları hayatı arar olmuşlardı.
Bir akşam Sami Hoca, arkadaşlarını etrafına topladı.
“Bu gece biraz konuşalım. Yarın ne olacağını bilmiyoruz ama birbirimize söylemek istediğimiz şeyler varsa şimdiden söyleyelim.Bu imkanı belki bir daha bulamayabiliriz. ”
Baki başını salladı.
“Ben başlayayım hocam. Başlangıçta her şeyi gücümle çözebileceğimi düşündüm. Burada anladım ki insanın kuvveti kadar sabrı da önemliymiş.”
Ahmet Zeytinci gülümsedi.
“Baki abi, senin ağzından böyle sözler duyacağımı söyleseler inanmazdım.”
Baki güldü.
“Ahmet, senin de bu kadar konuşmadan durabileceğini söyleseler şana ki ben de inanmazdım!”
Herkes güldü.
Nuri Hoca konuştu:
“Ben de her meselenin bir hesapla çözülebileceğini sanırdım. Ama burada insanın elindeki verilerin yetersiz olduğu zamanlar da var. O zaman sabırla araştırmak gerekiyor.”
Mehmet Fikret ekledi:
“Benim öğrendiğim, insanın en zor anında bile doğruluktan ayrılmaması gerektiği.”
Murat Hoca, arkadaşlarına tek tek baktı.
“Ben öğretmenlik hayatım boyunca öğrencilerime dayanışmayı anlattım. Burada onu bizzat yaşadık. Bazen birbirimizi anlamadık, bazen tartıştık ama sonunda yine birbirimize sahip çıktık.”
Çerkezoğlu Murat Reis söz aldı:
“Ben denizlerde çok fırtına gördüm. Ama insanın ne zaman karaya çıkacağını bilmemesi, dalgaların en büyüğünden daha ağır gelebiliyormuş.”
Son olarak Ahmet Zeytinci konuştu.
“Ben de şunu öğrendim: İnsan çayın kıymetini çaysız kalınca, yatağın kıymetini yataksız kalınca, dostun kıymetini bu gavur memleketinde zindana düşünce daha iyi anlıyormuş.”
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra Ahmet, yüzünde muzip bir ifadeyle ekledi:
“Yalnız arkadaşlar, Türkiye'ye döndüğümüzde ilk çayları ben ısmarlamıyorum. Bu kadar acı çektim, artık sıra sizde!”
Baki hemen itiraz etti.
“Şampiyonun çayını başkaları ısmarlar!”
“İşte yine başladın!”
Kahkahalar yükseldi.
Ancak o gece herkesin aklında aynı düşünce vardı.
Yarın...
Yarın belki de hayatlarının en önemli günü olacaktı.
Ertesi sabah cezaevinin kapısı açıldı. Kahramanlarımız yeniden mahkemeye götürülmek üzere sıraya girdiler.
Sami Hoca, arkadaşlarına son kez baktı.
“Hazır mıyız?”
Çerkezoğlu Murat Reis başını kaldırdı.
“Hazırız. Artık vatanı görmek istiyoruz.”
Son duruşma günü mahkeme salonu oldukça gergindi.
Başavukat ve diğer hukukçular dosyalarını hazırlamıştı. Savcılık makamı da son iddiasını sunmak üzere hazır bulunuyordu.
Hâkim salona girdiğinde herkes ayağa kalktı.
Duruşma başladı.
Başavukat önceki celselerde sunulan belgeleri, müvekkillerinin ifadelerini ve dosyadaki çelişkileri yeniden ele aldı.
“Sayın mahkeme,” dedi, “müvekkillerimin Gazze'ye insani yardım götürmek amacıyla düzenlenen bir organizasyona katıldıkları dosyadaki kayıtlarla desteklenmektedir. Casusluk suçlamasının gerektirdiği fiillerin müvekkillerim tarafından işlendiğini gösteren somut ve yeterli deliller ortaya konulamamıştır.”
Savcılık makamı, olayın güvenlik boyutuna dikkat çekerek iddialarını sürdürdü.
Başavukat ise güvenlik şüphesinin tek başına suçun kanıtı sayılamayacağını belirtti.
Tartışma sertleşti.
Hâkim, taraflardan delillere dayanarak konuşmalarını istedi.
Nuri Hoca'nın açıkladığı kayıt farklılıkları yeniden gündeme geldi. Mehmet Fikret'in anlattığı organizasyon belgeleri incelendi. Çerkezoğlu Murat Reis'in gemideki faaliyetlere ilişkin ifadesi değerlendirildi.
Sami Hoca'nın insani yardım amacıyla ilgili açıklamaları da tutanaklara geçmişti.
Baki, kendisine son kez söz verildiğinde ayağa kalktı.
“Sayın hâkim, ben hayatım boyunca mücadele ettim. Ama buraya casusluk etmeye gelmedim. Yardım etmeye geldim. Bizim amacımız insanlara yardım ulaştırmaktı. Hakkımızda ne karar verilecekse, bunun gerçeklere dayanmasını istiyorum.”
Sözlerini bitirince oturdu.
Ahmet Zeytinci de konuşmak istediğini belirtti.
Hâkim kendisine söz verdi.
“Sayın hâkim, ben yazar şairim. Kelimelerle uğraşırım. İnsanların derdini anlatmaya çalışırım. Bazen başarılı olurum, bazen olamam. Ama şunu biliyorum: Bir insanın acısını paylaşmak suç olmamalı. Biz buraya insanlara yardım etmek için geldik.”
Salonda derin bir sessizlik oluştu.
Başavukat son sözlerini söyledi:
“Adaletin, iddiaları değil delilleri esas almasını talep ediyoruz.”
Hâkim dosyayı yeniden inceledi.
Kahramanlarımızın kalpleri hızlı hızlı atıyordu.
Dakikalar, saatler kadar uzun geliyordu.
Sonunda hâkim kararını açıklamaya başladı.
Dosyadaki delillerin, ifadelerin ve savunmaların değerlendirildiğini belirtti. Casusluk suçlamasını doğrulayacak yeterli delil bulunmadığı sonucuna varıldığını açıkladı.
Ardından, ilgili hukuk hükümleri çerçevesinde kahramanlarımızın beraatine ve serbest bırakılmalarına karar verildi.
Bir anlık sessizlik...
Sonra Baki'nin sesi duyuldu:
“Başardık!”
Ahmet Zeytinci hemen ona döndü.
“Baki abi,biraz yavaş! Hâkim daha son cümlesini bitirmedi!”
Baki mahcup bir ifadeyle yerine oturdu.
Hâkim kararını tamamladı.
Bu kez hiçbir şüphe kalmamıştı.
Beraat kararı verilmişti.
Sami Hoca'nın gözlerinden yaşlar süzüldü. Murat Hoca başını öne eğdi. Mehmet Fikret, Nuri Hoca'nın elini sıktı. Çerkezoğlu Murat Reis derin bir nefes aldı.
Ahmet Zeytinci ise arkadaşlarına bakarak fısıldadı:
“Şimdi bana kimse bir şey söylemesin. Ben biraz ağlayacağım.”
Baki ona sarıldı.
“Sen ağla Ahmet. Bugün kimse sana karışmayacak.”
Avukatlar birbirleriyle görüşürken serbest bırakılma işlemlerinin tamamlanması için gerekli adımlar atıldı.
Başavukat, kahramanlarımıza dönerek konuştu:
“Karar açıklandı. Şimdi serbest bırakılma işlemleriniz tamamlanacak. Sakin olun ve işlemlerin bitmesini bekleyin.”
Sami Hoca avukatların elini sıktı.
“Bize verdiğiniz destek için teşekkür ederiz.”
Avukat başını salladı.
“Biz görevimizi yaptık. Önemli olan, savunma hakkınızın kullanılabilmesiydi.”
Birkaç saat sonra işlemler tamamlandı.
Demir kapılar açıldı.
Kahramanlarımız dışarı çıktılar.
Gökyüzü aynı gökyüzüydü. Güneş yine doğudan yükseliyordu. Fakat onların gözünde dünya değişmişti.
Özgürlük, artık yalnızca bir kelime değildi.
Nefes almak, yürümek, istediğin yere bakmak, sevdiklerine kavuşmayı düşünmekti.
Çerkezoğlu Murat Reis başını kaldırıp gökyüzüne baktı.
“Arkadaşlar,” dedi, “artık eve dönüyoruz.”
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu