Edebiyat Evi Gazze Yollarında Son
Türkiye'ye dönüş hazırlıkları tamamlandıktan sonra kahramanlarımız yola çıktılar.
Memlekete vardıklarında onları bekleyen aileleri, dostları ve Edebiyat Evi üyeleri büyük bir sevinç içindeydi.
Adem Bey, onları karşılamak için gelenlerin önünde duruyordu.
Sami Hoca'yı görünce sarıldı.
“Hocam, hoş geldiniz. Sizi yeniden aramızda görmek ne güzel!”
Sami Hoca'nın sesi titredi.
“Biz de evimize döndüğümüz için çok mutluyuz Adem Bey.”
Baki, kendisini karşılayan arkadaşlarına sarılırken bir yandan da etrafına bakıyordu.
Ahmet Zeytinci bunu fark etti.
“Baki abi , ne arıyorsun?”
“Bizi karşılamaya gelen sporcular var mı diye bakıyorum.”
Ahmet iki elini havaya kaldırdı.
“Allah aşkına, adam daha zindandan yeni çıktı! Senin aklın fikrin hala sporda!”
“İnsan alışkanlıklarından kolay vazgeçemiyor.”
Murat Hoca, arkadaşlarına hitaben:
“Arkadaşlar, hepimiz çok yorulduk. Önce ailelerimizle görüşelim. Sonra Edebiyat Evi'nin kiralayacağı bir salonda bir buluşma düzenleriz.” dedi
Nuri Hoca başını salladı.
“Bence buluşmada yaşadıklarımızı sırayla anlatmalıyız.”
Mehmet Fikret güldü.
“Nuri Hoca, senin elinden kurtulmak mümkün değil. İnsan zindandan çıkıyor, sen hemen rapor hazırlamaya başlıyorsun! Korkarım sen yine duramam bizi yeni bir maceraya sürüklersin. Daha ben yokum arkadaş. ”
“Yaşananlardan ders çıkarmak lazım.”Dedi Nuri Hoca , gayet sakince
Ahmet Zeytinci araya girdi:
“Ders çıkaralım, rapor hazırlayalım, şiir yazalım. Ama önce bir çay içelim!”
Birkaç gün sonra Edebiyat Evi'’nin kiraladığı salonda büyük bir buluşma düzenlendi.
Salon dolmuştu. Üyeler, kahramanlarımızın anlattıklarını dinlemek için sabırsızlanıyordu.
Adem Bey, toplantıyı açtı.
“Değerli dostlar, bugün burada yalnızca bir maceranın kahramanlarını ağırlamıyoruz. Zor günlerde birbirine destek olmanın, dayanışmanın ve sabrın ne kadar kıymetli olduğunu gösteren arkadaşlarımızı ağırlıyoruz.”
Alkışlar yükseldi.
İlk sözü Sami Hoca aldı.
“Biz bu yolculuğa Gazze'deki insanlara yardım ulaştırmak amacıyla çıktık. Başımıza gelenler çok ağırdı. Belirsizlik, korku ve kötü muamele yaşadık. Fakat birbirimize sahip çıkmaya çalıştık. Şunu öğrendim ki: İnsan, zor zamanlarda dostlarının değerini daha iyi anlıyormuş”
Nuri Hoca söz aldı.
“Ben her meselenin bir hesabı olduğuna inanırım. Ancak hayat, bazen hiçbir hesapta bulunmayan olaylarla insanı karşı karşıya bırakıyor. O zaman aklını kullanmak, sabırlı olmak ve gerçeği doğru biçimde ortaya koymak gerekiyor.”
Mehmet Fikret ekledi:
“Ben de belgelerin ve kayıtların önemini bir kez daha gördüm. Bir insanın kendisini savunabilmesi için olayları doğru hatırlaması ve bildiklerini tutarlı biçimde anlatması çok önemli.”
Murat Hoca her zamanki ciddiyetiyle konuştu:
“Dayanışma, yalnızca güzel söz söylemek değildir. İnsanların birbirine ihtiyaç duyduğu zamanlarda yanlarında durmaktır.”
Çerkezoğlu Murat Reis ayağa kalktı.
“Denizcilikte bir söz vardır: Fırtınada kaptan, gemideki herkesin sorumluluğunu taşır. Bizim de o yolculukta birbirimize karşı sorumluluğumuz vardı. Her birimiz diğerine destek olmaya çalıştı.”
Sıra Baki'ye geldi.
Baki ayağa kalktı, göğsünü kabarttı.
“Ben bu maceradan şampiyon olarak çıktım!”
Salondakiler gülmeye başladı.
Ahmet Zeytinci hemen yerinden seslendi:
“Baki abi, burada madalya töreni yapmıyoruz!”
Baki güldü.
“Tamam, tamam. Ama bir şeyi öğrendim: Bazen insanın en büyük zaferi, kendi öfkesini yenmesidir.”
Bu söz üzerine salonda alkış yükseldi.
Son olarak Ahmet Zeytinci ayağa kalktı.
“Elbette ben de bu maceradan çok şey öğrendim. Birincisi, çayın kıymetini bilmek gerekiyormuş. İkincisi, insan evini özleyince kendi yatağının ne kadar güzel olduğunu anlıyormuş. Üçüncüsü, Şampiyon Baki'yle bir daha kaçış planı yapmayacakmışız!”
Salon kahkahaya boğuldu.
Baki yerinden kalktı.
“Ahmet, seninle bir daha hiçbir yere gitmeyeceğim!”
Ahmet hemen cevap verdi:
“Çok iyi! O zaman ilk defa aynı fikirdeyiz!”
Gülüşmeler devam etti.
Toplantının sonunda Nuri Hoca cebinden küçük defterini çıkardı.
“Arkadaşlar, bu yolculuk boyunca içimden geçenleri not ettim. Şimdi birkaç dize okumak istiyorum.”
Salonda sessizlik oldu.
Nuri Hoca şiirini okumaya başladı:
Yola çıkarken vardı gönlümüzde merhamet
Mazlumların gönlüne inmeliydi bin rahmet.
Tipi koptu, karardı önümüzdeki yollar,
Boynu bükük kalmıştı yardım bekleyen kullar
Demir kapı ardında geçti uzunca günler,
Bazen sustu dillimiz bir oldu bütün canlar
Ne yel korkuttu bizi ne fırtınalı hava
Gerçek bir sabır İle kazanıldı bu dava
Sağ Salim döndük İşte dostlar hep yanımızda,
Düşman korkutmaz bizi Türklük var kanımızda
Eğer insan insana omuz verirse bir gün
Yürekler hep birleşir yarımlar olur bütün.
Şiir bitince salonda uzun süre alkışlar yükseldi.
Ahmet Zeytinci gözlerini sildi.
Baki ona baktı.
“Ahmet, sen gerçekten ağlıyor musun?”
Ahmet burnunu çekti.
“Evet. Ama sakın kimseye söyleme!”
“Bütün salon gördü!”
“Baki, seninle dostluğumuz burada bitebilir!”
Kahkahalar yeniden yükseldi.
Toplantı sona ererken Çerkezoğlu Murat Reis, arkadaşlarının yanına geldi.
“Şimdi söyleyin bakalım, bir daha böyle bir yolculuğa çıkar mıyız?”
Sami Hoca düşündü.
“İnsanlara yardım etmekten vazgeçmeyiz. Ama her işte olduğu gibi, hazırlıklı ve dikkatli olmak gerekir.”
Nuri Hoca başını salladı.
“Güvenlik, hukuk ve organizasyon konularını önceden değerlendirmek şart.”
Mehmet Fikret ekledi:
“Belgeleri de eksiksiz tutmak lazım.”
Murat Hoca konuştu:
“Ve birbirimize danışmadan karar vermemek.”
Baki göğsünü kabarttı.
“Ben her zaman hazırım!”
Ahmet Zeytinci hemen cevap verdi:
“Sen hazırsın da biz biraz dinlenelim!”
Çerkezoğlu Murat Reis kahkahasını tutamadı.
“Peki, bir dahaki sefere denize çıkarsak Ahmet'i geminin aşçısı yapalım.”
Ahmet'in yüzü değişti.
“Ben yemek yapmayı bilmem ki!”
“Öğrenirsin.”
“Reis, ben şiir yazıyorum!”
“Şiir yazarken yemek de pişirebilirsin.”
Ahmet ellerini iki yana açtı.
“Arkadaşlar, beni bu adamlardan kurtarın!”
Baki onun omzuna vurdu.
“Merak etme Ahmet. Seni yalnız bırakmayız.”
Ahmet derin bir nefes aldı.
“İşte asıl korktuğum da bu!”
Ve Edebiyat Evi'nde bir kez daha kahkahalar yükseldi.
O günden sonra bu altı dostun adı, Edebiyat Evi'nde yalnızca şiirleriyle değil, birlikte yaşadıkları büyük macerayla da anılmaya başladı.
Her biri kendi hayatına döndü. Kimi yeniden şiir yazdı, kimi eski dostlarıyla buluştu, kimi yaşadıklarını uzun uzun düşündü.
Fakat hiçbiri o günleri unutmadı.
Çünkü onlar bir gemiye binip yalnızca denize açılmamışlardı.
Dostluğun, sabrın, dayanışmanın ve insanlık duygusunun sınandığı bir yolculuğa çıkmışlardı.
Ve o yolculuktan, birbirlerine daha sıkı bağlanmış olarak dönmüşlerdi.
SON
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu