Gözlerinin Çukurun Da Öleyim

Günlerdir eski anıların voltasındayım

Unuttuğumu sanmış yanılmışım

Gökyüzüne dalıp gidiyorum

Ve uzak şehirler düşüyor aklıma

Anıların tecrit indeyim şimdi

Ah! Kalbim için için ağlıyor

Yüreğimin gözyaşları her şeyi anlatıyor

Yağmur kuşları geçiyor içimden

Kanat çırpınışlarını duyuyorum

Titretiyor beni

Dağların ardına yıldırımlar düşüyor

Yüzün beliriyor gökyüzünde

Ve ellerim terliyor, kayıyorsun avuçlarımdan

Uzak bir anı olmuşum sende

Unutulup gitmişim ezberinden

Şiirlerinde adım geçmiyor

Bir öfkeye kibrit çalmışsın her şeyi

Doğru değil bunlar yemin ederim

İrin gibi bir nefret akıyor gözlerinden

Sözlerin acılara çomak sokar gibi

Bir kadının masum gözleridir gerçek olan

Çocuksu susuşlarındadır doğrular

Harelenen sulardadır saflığının aksi

Doğrular zamana bağlı,

Zamansa vicdanının iki dudak arasında

Elini koyda vicdanına, kalemini kırma

Bil ki yorgun ve yaralıyım anla

Sus ve dinle o duyduğun rüzgârın değil,

Yüreğimin sesi

Kronik bronşitli gibi göğsüm

Her soluk alışta, varlığının hırıltısı

Gittikçe ağırlaşıyor hastalığım

Sonu olmayan sevdalarda tükeniyorum

Mikroplar ele geçiriyor son sığınağımı

Gül diye dikeni kavramış ellerim

Buz tutmuş yere damlayan kan da

Ve ilk kez değildi, ömrüm boyunca

Bugün yüzümde bir başka göz varsa

Sararıp savrulayım güz rüzgârlarında

Bir şiirim kalsın kalırsa benden sana

Bir de kanayan gülü yüreğimin

Eğer içinde ki şüphe çığlık çığlığaysa hala?

Kapat gözlerini, gözlerinin çukurun da öleyim