Kısır

Geceye döl atmış kısırlığın namlusu

Zaferlere yürürken kapı arkasında gölgeler

Bayraklarını açmış dilde kurşunların ucu

Ağlamalarını sakladı / Gülüşlerini de

Öylesi hissiz kaldı bahar çiçeklerine

Bakışlar yüreğine bastı, ezdi

Meğer hep gözü gözünde olanlarınmış mayınlar

Bir ses yankılansaydı duvarlarında

Bir el uzansaydı parmağına

Beslediği sevdası yormayacaktı

Kimse hor bakmayacaktı alnına

Eşikten geçen telli duvaklı kuma

Hayallerine bıraktılar bir döl/ki

Kadınlığı utandı köşelerde ağıtlarla

Ebemkuşağında ala boyandı, kimseler görmedi

Oysa

Her gece anlatmıştı beşiğine masalını

/ Sus kesildi  / Alnındaki çizgiyi sildi

Karalarken camların buğusuna kızlarının adını