Daha Şair Değilim Ben

Küçüğüm, dünyayı anlamadım.
Masum çocuk gözlerimde,
Çoraklaşmadı pırıltılar.
Sevgileri avuçlayamadım.
Yürüyemezken
Korkusuzca yollarda.
Daha şair değilim ben.

Öpmeyi becerememişken
Suyun dudaklarından,
Bir kuşun kanatlarından
Özgürlüğü hissedememişken.
İşte, hal böyleyken
Daha şair değilim ben.

Elini sıkamadım ihanetlerin.
Yüzsüzlüğüme diyorsam ki "hoş geldin"

Gün ışıkları tat vermiyorsa
Demli çay kıvamında.
Sabahları,
Ruh enkazımı
Sürüklüyorsam peşimden.
Gerçekten şair değilim ben.

Deneyimlerin kekremsi tadını,
Daha duymadım damağımda.
Hayata itirazlarım,
Sakat kalmışken dilimde.
Her adımımın sırrını,
Bilmiyorsam hele.
Daha şair değilim ben.

Hala vefasızsa duygularım,
Yağmacılığa işçilik yapıyorsam.
Eğriyi doğrultamadan
Yazabiliyorsa kalemim,
Ben daha şair değilim.

Güvenli, küçük sığınaklarda,
Gözlüyorsam dünyayı.
Hayatın bencilliğine,
Işık tutmuşsam yürekten.
Evet, hala şair değilim ben.

Zıt fikirleri,
Yoğuramamışsam bir bedende.
Diyememişsem,
Kalanda bendendir, gidende.
Oyunların çirkinliğinden,
Sıyrılamayıp, gömülmüşsem.
Daha şair değilim ben.

Düşüncelerimin itibarı yoksa.
Taze fidanları harcarken,
Çürüklerle doldurmuşsam çuvalı.
Karıştırıyorsam
Ağu ile balı.
Değilim, ben şair değilim.

Hala batırmamışsan
İğneyi kendine, başkasına çuvaldızı.
Ah be zamanın kızı,
Daha şair değilsin sen.