Sürtük Düş Sancıları

Büyük gezegenlerin içinde bıraktığın

Değerli acılarına bir dön

Ve

Avucundaki yaşam çizgilerinin sana sunacağı

Bir türlü rastlayamadığın o tek masum nefes karşılığı

Tutabileceği en yumuşak teni ver ellerine…

Saçlarının çığlıklarındaki karanlık akları

Duymuyor işte Tanrı’nın kulakları

Ruhunu ele geçiren sonsuz kâbusun ortasında

Krizlerini dindirmek için aradığın

O şey nerede?

Ah kim bilir nerede?

Çarşıda pazarda gördün mü hiç?

Ya da sokaklarda…

İyi düşün

Kaporta dükkânlarına hibe edilmiş

Çalıntı şiirlerinin, parçalanmış ölü hecelerinde mi?

Unuttuğun bir özlem gecelerinde mi?

Çıkmış süt dişlerini biriktirdiğin o heykelin ellerinde mi?

Hadi söyle… Nerede?

Mecburmuşum…

Bununla kalmaya alışmalıymışım…

Sürtük bir sancının

Kokuşmuş bir çöp gibi damarlarımda yuvalaması

Yaşam biçimim olmalıymış…

Bu’ymuşum ben

Bu kadarmışım

Kahretsin

Kim yaptı bunu?

Bu kaç asırlık bir işkence sunumu?

Nasıl bulaştım / nerden bulaştım?

Oysa gözlerden süzülen sadece küçük bir yaştım…

Hey!

Derisi soyulmuş hüzün;

Örümceklerimin dokuz canlı efendisi

Bak hala direniyorum

Tanrıya duyuramadığım çığlıklarımla

Yüreğimi kızarmış bir leşe dönüştürürken közün

Küllerine mutluluk adakları  adıyorum…