Gitme

İçine molotof kokteyli fırlattığın

Ahşap bir ev gibiyim

İstersen kundakla beni

Ellerim fazla dayanmaz direnmeye

Haraç mezat aldığım rezil nefesler

Yetmez ciğerlerimi doldurmaya

Ama dayanabileceğim kadar yanında olurum

 Sen tam kalbime nişan alıp beklediğinden beri

Kaç yıl geçti aradan saymadım

Cinayet bakışlarınla ele geçirirken yüreğimi

Havanın kararmasını umursamayan bir çocuk edasıyla

Geziyorum şehir şehir bedenini

Haritalardan yuvarlanıp düşersem avuçlarına

Ovalar ve bayırlardan topla hüzünlerimi

Kaybedenlerin tasası kadar kaygılıyım

Kendime çıkan her yolda

Hayat beni evirip çevirip sundu ellerine

Oysa bilmeliydi, işe yaramazın tekiyim

Hatalı sollama yapıp

Gamzelerine düştüm diye

Ehliyetimi aldılar elimden

Bir tek şairliğim kaldı

Onu da Allah’dan emanet say…

Boş ver, yağmurlar yıkasın kirli mazimizi

Kader beni baş aşağı silkelerken

Ölü güvercin gibi mezar olayım yoluna

Telaşlan, ona buna sor beni ki

Rahat bir nefes alsın kalbim

Kırıklarını yeniden tamir ederken…

İstersen kıskançlık sahiplenmelerimi umursama

                                             Yine de masanda meze, kulübende köpek olurum

Bir izmarit gibi fırlat beni denize

Sabahları evden kovup akşamları acıyarak içeri al

Ama sakın gitme yanımdan

Şarkılarımda gizli şiirlerimde özne kal…

NOT:

Sevdalı bir yapbozun kayıp parçası olduğumdan beri

Eğreti durur tüm aşklar

İlk aklına gelen yere bakmalısın

Bulabilmek için gönül çeperimi

Zira; rayların ortasında oturmuş, tamamlanmayı beklerken

Her an  üstüme bir tren gönderebilir hayat…

// Sevgi Özlem Özcü //

“ gizLi özNe “