Sevmek Zor Bir Sanattır

Sevmek zor bir sanattır, usta çırak ilişkisi olmayan. Yalnızlığın başkalarından öğrenilemeyeceği gibi. Gözünü açarsın bir de bakmışsın ki yalnızsın ve başlarsın aramaya, paylaşmak istercesine bu yalnızlığı ama bulamazsın. Bakarsın ki dünya dönüyor durduramıyorsun ve tekrar başlarsın hayatı anlamaya çalışmaya fakat gene de anlam veremezsin, sırtında bir yük taşır gibi omuzların çöker. Zamanla beklenen gelmemiştir belki de geleceği de yoktur ama gene de bir ağacın altında beklemeye devam edersin, yağmur yağar kalkmazsın  yapraklarına sığınırsın ağacın. İçindeki umuda inanmışsındır bir kere ve inanmanın ağırlığını da taşımaya başlarsın ama sürekli inkar edersin acziyetini. Bir kere sevda yoluna girmişsindir çıkışı olmayan bir yol olduğunu yaprakları döküldüğünde anlarsın ağacın ve gözlerin dolar.

Artık daha tehlikelidir yaşam, alışkanlıklar dönemine girmişsindir  bu dönem inanmaktan daha ağırdır ve bunu sana kimse öğretemez. Sen bu yaşamı gözyaşların kadar ıstırabın kadar öğrenirsin ancak.

Artık kabullenme evresi başlar sevginin, aşkın en kutsal dönemini yaşarsın çünkü artık kabukların kırılmıştır ve bu yaşlanmayla beraber çocukluk evresidir sen bu yaşamda yalnızlık sanatında ustalaşmaya bir adım kalmış bir işçisindir ama hala ustan yoktur işte bu noktada usta da sevgi de bizzat aşk ta sende tecelli eder.

Artık sen hem ustasın hem aşksın hem aşıksın hem de maşuksun ama bu evre karanlıktır ve bu karanlığın içindeki ışık her gözün algısının üstündedir yalnız ustalar görebilir o ışığı.

İşte sonuç sen artık sen olmaktan çıkıp tamamen beklediğin olursun ve aslında sen hep seni aramışsındır bu en başa dönüştür ve daire tamamlanmıştır artık.