Kocadağ

berrak, aydınlık,

beyaz bir gelin başı gökyüzü

mutlu samimi

bu lekesiz beyaz atlasa çarpıp akseden

            altınsı pırıltılarla

karın saltanatına isyankar güneş

belli ki,

gökyüzü beyaz,

dağlar bembeyaz,

göl kurşuni

ne bir ses,

ne uçan bir kuş,

ne de bir kıpırtı

terkedilmiş değil, hatta

el ayak dokunmamış

ben de fazlayım bu mabedimsi mozayığa

papatyalar henüz açmış tüm çiçeklerini

bir daha görebileceğim bir manzara değil

ne ömrüm yetecek, ne de diz bağlarım

            iz bırakamıyorum

            bu pürüzsüz gelinliğe

durup bakakalıyorum,

soluksuz, öylece

sanki hayretten yutmuşum küçük dilimi

yaslandığım karlı çalıdan ıslanmıyorum,

            kış üşütmüyor, ayaklarımı,

yanaklarımı hissediyorum,    

yorgunluk değil

Dünya sadece bana aitmiş gibi

sarhoşum..

sarhoşluk bu olmalı

esen yelde,

parlayan güneşte,

dağ başında

ufka bakışlarımda

bir en bahtiyarlık hissi

 kurşuni gökyüzünü gölde seyrediyorum,

            buz gibi,

içim ürperiyor,

yapayalnızlığım aklıma geliyor.

etrafımı çepeçevre kuşatmış dünya...

bu koskoca manzara

sadece benim için sanki

secde eder gibi yağmur yüklü bulutlar

Karagöl'deki durgun su,

            sudaki gökyüzü,

            ve suya baş eğen Kocadağ

saltanatıma ortak istemiyorum

bencillik mi