Şair Yaşıyorsa

Özlemine yetmeyen hasret,

daralan göğüs kafeslerimizde,

üzerine titrediğimiz aşk.

Terkedilen düşlerimizden kurtulunca;

kırışığını rüzgara açtırır yüzümüz...

Yaşamak,

ışığını gündüzden kaçırmak.

Dudaklarımızda izlerini bırakan yara,

öfkelerimizdeki bedel,

delice atılan sahipsiz nara gibi,

gülüp geçiyorum hayata;

sende gülümse,

şair nasıl gülümserse.

Bir geceyi pay edemedim:

ikinci bir yüreğe.

ama,

kendimi boş verdim!

senin yerine,

her sarılışımızın orta yerinde,

uykularımdan alınarak;

kaç yerimden bölündüm bilmiyorum!

gecenin kahırlı ilmekleriyle

yaşıyormuş gibi yapmak için.....

                            Nebahat ERKAN