Seni Yalnızlığıma Hapsediyorum.

Bugün ilk defa bırakıyorum seni içimden… İlk defa yeniliyorum yalnızlığıma oysa ben sensiz böyle yapayalnız kalmazdım. Sevmezdim hiçbir şeyi sensiz. Şimdi bir şeyleri anlamak bile ağır geliyor şu paslanmış beynime. Kolum kanadımdın hiç solmayan çiçeğimdin. Verdiğin bütün güzel günler için …aldığın bütün benliğim ..Bana hiç bir şey bırakmıyorsun yalnızlıktan başka kendimi bile bırakmıyorsun bana.. Ben diyemiyorum kendime .. Yalnızlık bomboş bir sokak vadediyorsun bana .. Beni sensiz beni bensiz bırakıyorsun. Ellerinde büyüttüğün çocuğunu bırakıyorsun. Oysa ben sensiz adım atmadım bu kaldırımlarda.. senin izin senin kokun değdi bu caddelere bu kentin ışıklarına. Şimdi ayrı yollarda yürüyüp ayrı yaşamlar için savaşacağız. Biliyorum bir müddet kabullenmeyecek yüreğim.. Sen öyle diyeceksin içinden ALIŞACAĞIZ.. Oysa alışıla gelmiş bir şey değildi bizim yaşadığımız savurgandık.. hoyratça davrandık. Bir bütün olmak yer4ine paramparça bütünler bıraktık beynimizin her köşesine.. –“Beni bırakma ben sensiz hiç nefes almadım ki ! “  dediğin günü hatırladım. Ama bak nefes alabiliyor, bensiz de yaşamın olabiliyor. Ayağımın altına binlerce çakıl taşları batıyor. Bakıyorum kanlar içindeyim. Ama yine sana yürümek istiyorum. Öleceğimi bile bile sana varmak istiyorum. –“Beni böyle bırakma gitme..” demeyeceğim sana . Biliyorum bir gün yine kırıp gideceksin. İntihar gibi bir şeysin . Ve ben her seferinde intihara  kalkışıyorum dudaklarında..İlk soluklanıyorum arkasından nefesimi kesiyorsun. Biraz daha diyorum hadi biraz daha ! İzin vermiyorsun ölmeme çekiyorsun kendini benden. Ve öylece gidiyorsun bütün benliğimden peki git şunu unutma giderken ..SENİ YALNIZLIĞIMA HAPSEDİYORUM !