Göç Mevsimi

Kurulmuş seyyarından tezgâhlar

Alıcısı çok

Satıcısı az

Aşk pazarının dar sokaklarında

İki el tutuşmuş pazarlığa

Ne bir aşağı

Ne bir yukarı

Karar kılınmış iki altın halkaya

Bir ömür mutluluk adı altında

Zamanın seyyahları uğruyor

Gecenin ayazlarına

Kan tüküren diller kesilmiş sütten

Beşiz doğuruyor bir yalnızlık

Kuşkular ülkesinde

Beş isim konuyor beş yalnızlığa

Görmedim, duymadım, bilmiyorum

İkisi ölüm kuyusu yolcusu

Mavi denizin bağrından kopup gelen

Kumlar ülkesinde

Daha adı konulmadan

İki çığlık yükseliyor

Denizin kanını donduran

Akmıyor gökten bir damla yaş

Yeni doğanlar mezarlığına

Kuruyup gidiyor bir kadının göz pınarları

Sesi boğulup çöküyor yalnızlık saçlarına

Beyaz hiç bu kadar ak olmamıştı

Ve ak hiç bu kadar yaşlandırmamıştı insanı

Yüreğin kopan feryatları eşliğinde

……….

Kum fırtınalarına teslim olmuş yalnızlığa çarpıyor

Ölü doğanların yaşayan ruhları

Çığlıkları sarıyor

Gözyaşları boğuyor

İnsanlığın külliyetli yalanlarını

Yeniden diriliyor umutlar

Toprağı çatlatıp bir eylül akşamından

Sabaha dek düşen çiğden beslenerek dağlar

Kurumuş çöllerin kızgın güneşinde

Hadi tut elimi anne

Gidelim buralardan yıldızlar ülkesine

Yanağımızda mutluluğun gözyaşlarıyla

Yüzümüz nurlanmış

Gönül bahçemiz gül

Hadi sende gülümse anne

Yalnızlık ağacının kurumuş yapraklarının düşüşünde

Bir acı çilenin bitiminde

Kum saatinin kumları döküldü artık tanrıların üzerlerine

Dilleri söylemez

Gözleri görmez oldu anne

Elleri hiç yoktu

Kalpleriyle birlikte

Biliyor musun anne

Kokun hala burnumda

Sıcaklığın tenimde

Ne olur ağlama anne

Kapat gözlerini

Ve

Hadi gel anne

Göç mevsiminin başladığı saatlerde.