Şairsin Sen

Şairsin, yüreğin daha hassas

Hissedersin kilometrelerce uzaktan

Bir amelenin taşıyamadığı yükü

Kalbin acır

Kulağında, bir çocuk evlendirilirken,

Davul ve zurnadan çıkan ölümden beter sesler…

Bir ihtiyarın

Maaş kuyruğunda verdiği son nefesi ilk sen duyarsın,

Cenazesinde en önde sen.

Memleket sevgisi damlar yüreğinden şiirlerine

Bu vatan bizim, hepimiz kardeşiz dersin

Sana seslenir Darfur'da acı çekenler

İlk senin gözlerin görür ihaneti ve zulmü

Bir gün Iraklı, bir gün Filistinli

Bir gün insan tacirlerinin elinde mültecisindir

Kocaman kalbine sığmaz hiç

Kalemin titrer anlatırken gönlündeki çağlayanı

Aşk çıkmaz ki yüreğinden!

Kâh mutluluğu yakalar; ilkbaharlar açtırırsın dizelerinde

Kâh aşk acısı için ağlar; hazan yağmurları yağdırırsın

Sevdiğine mi aşıksın, yoksa aşk'a mı

Bir de şehir vardır şiirlerinde -ki sorma gitsin

Sevgilini aldattığın tek vefasız güzel…

Seninle birlikte herkese yâr,

Hele ki Şehr-i İstanbul'sa o

Şair!

Kâğıt  ve kalemden olma bir çocuksun sen

Hiç büyümek istemeyen