Mankurt

Kalbim karanlık telve

Üzerimi örten Ekim

Bir yanımı ısıtıp

Diğerini üşütürken

Karmakarışık duyguyla

Sesleniyorum

Benden hızla uzaklaşan anılarıma...

"Son bir kez

Dokunabilir miyim size" diye

Aynada suretsiz aksim

Tanımasa da beni,

Elimi tutsam

Dokunsam tenime

Isınacak yüreğim

Dağılacak kara telvesi

Ah ! O kadar uzağım ki kendime

Bir labirentin sonunda benliğim

Ürkek !

Bir sürü ben sesleniyor içimde

"Devam et, geri dön, orada kal"

Bana engel kendim/ler

Yolumda bir yığın diken

Cin emaneti

Vücuduma ters ayaklarımla

Attığım her adımda

Utkum uzaklaşırken biraz daha

İçimdeki inatçı ben

Haykırıyor

/Sakın vazgeçme

Bir ana gibi sarıp sarmala

Affet isyan eden senleri

Bir umut boyu yakınsın kendine

Gülümse! /

Ekim'in son dokunuşu

Okşarken tüm bedenimi

Ben, kendim ve benliğim

Soluk güneşi kucakladık sevinçle

Gün daha aydın

Güz daha az acıtıyor

Beraberken

El ele