Yağmur Zamanı

Şehrimin adı hasret bu günlerde

İçim harlandıkça sen diye

Şafağın yüzü kızardı

Bağını mevsimsiz bozdu üzüm

Gecenin tutsağıyken gündüzüm

Gül bahsinde dili tutuldu

Bu yüzden şakımaz bülbülüm

Coğrafyamı sardı bir deli boran

İnadına esti hiç durmadan

Estikçe yüzümü yaktı

Yaktıkça olgunlaştı başaklarım

Derlenmeyince geçti hasadın çağı

Gevrek ve kırılgan bir haldeyken buğdaylarım

Ve hasret üfleyince sol yanıma

Dökülüyor gözlerim

Tane tane toprağa

Hazır toprak açmışken kollarını

Şimdi yağmur zamanı

Yağmazsan yüreğime

Yürümezsen hücrelerime

Kavruk bir aşkla

Nasıl sevişirim ki ben toprakla

Şimdi tam sen zamanı

Henüz vaktimiz varken aşka

Ömür törpüsü dayanmadan kışa

Ve zemheriler iliğimizi kesmeden

Yağ be gülüm

Yağ ki köklenelim yeniden