Ah Be Usta

söyle be usta
kundaklanırken şarapnel kokulu yangınımız alazlarda
ısırgan otları neden bu kadar pervasızca kuşatır düşlerimizi
firari mülteciliğimiz bu kadar sürmanşetken
neden didik didik ararlar içimizi

kuşatılıyorken içten içe
hergün çarpıp yığılıyoruz
en olmazından bir hiçe

bu kadar bilgeyken yüreğimiz
neden bu kadar sübyan ellerimiz

nedir bu olmazlıklar

bunlar nasıl olasılıklar
neden tökezleriz bu kadar
neden bizi anlamaz
kime sitem eder yar

yargısız bir infazda kırılmışken kolumuz kanadımız
söyle be usta
nerede o müttefik yanlarımız

bu kadar kocamışken meydanlar
bakir sokaklarımız neden bu kadar dar
ne zaman bitecek be usta
ne zaman bu artçılar

vay be usta
hergün biraz daha çekiliyor kanımız
yuvalanmışken gönlümüze baharlar
hala zemheri bir yanımız

ihanet kuşatırken her şafak vakti
gecelerimiz cehennemi bir ablukada
ve vururken dost kokulu sözcükler

 yüreklerimiz alabora

söyle be usta 

gözlerimiz yıkıntılara neden bu kadar aşina

asılı kaldım son kertiğinde
siper ediyorum ellerimi üşümüşlüğüme
üfürüğümde sallanıyor ciğerlerim
içimi yakıyor bu saz
yığılıp kalıyor emekleyen yanlarım
haydi be usta
şimdi sen dinle biraz

ah be usta

ajitasyon çekersin
metafizik dersin
diyalektik dersin

sövdükçe söversin
meze de iyi be usta
yedikçe yersin

çektin rakıyı geldin aşka
bu öyle bir şey değil be usta

sırrtır bütün öğretiler
yüzüm yanıyor

içim yasta
şu sigara dumanına bir hamak gereceğim
artık uyumak istiyorum
sus sus
sus be usta


HASAN POLAT