Hüzün Kokardı

Gözlerine baktıkça kendimi kaybederim

Benliğimi sende buldukça bin bir pişmanlıklar çekerim.

Hüzün kokardı bakışların.

Sen fark etmezdin, Ama ben bilirdim.

Gamzelerine göm beni öldür derdim

Gülerdin. Kıyamam ki derdin.

Hüzün kokardı tenin.

Dokunamazdım korkardım.

Yabancılaştırırdım kendimi sana

Sen göremezdin.

Bağırışlarını duyardım beynimin en kuytu köşelerinde

Gözyaşların damlardı yüreğimin en derinine.

Hüzün kokardın sen …

Bilirdim.

Kimler incitti seni bir tek onu bilemezdim.

Bende mi kırdım yüreğini.

Daha kimler kıracaktı belki de benden sonra seni

Hüzün kokardın can buram buram

Anlamazdın ben anlardım yaralı olduğunu

Kıyamazken kıydım ya sana ben ona yanarım.

Sigara yakardın durmadan ,

Daha birinin dumanı gitmeden diğerini çekerdin içine.

Küllerini savururdun her yere.

Hüzün kokardı sözlerin;

Tek tek ipe geçirirdin harfleri

Sonra koparırdım boncuk gibi dağılırdı;

yerlere kelimelerin.

Üstüne basar çiğnerdim.

Hiç düşünmeden seni.

Hüzünlü insandın sen,

beni sevmenden tanıdım seni

Yalvarışlarından, haykırışlarından.

Sonra gidecek olmandan tanıdım .

Hüzün taşırdın , hüzün kokardın

Ve adım adım giderdin.

Dur deseydim bilirim dönerdin.

Ama dur demedim .

Ve gönderdim.

“Hüzün kokardı adımların ama bilmezdin…”