Gidemem Bu Şehirden

Uyuttuğum hayallerimi uyandırıyor
geceye düşmüş sessiz fısıltıların
Gözlerim tavanı kurşunluyor bak yine
Gözlerinin resmini binlerce kez çiziyor duvarlara
Adının harflerine dağılıyorum bitap sarsıntılarda

Sen,yedi dağda yanan yedi ateşin oğlu
Yine beni sürüklüyor suskun fıtınaların
İçimde binlerce haykırışın havai fişekleri
Bak,gidişini acımasızca kutluyor

Ne sokağımdan geçiyor adımların
Ne çiçekler açıyor erguvan bahçelerde
Susuyor kelimelerimin üzerine düşen ay ışığı
Parmaklarımda kokusu kalmış, siyah saçlarının
Bir de gözlerin...
gözlerin, dipsiz uçurumlar gibi içimde

Geçerim caddelerden ruhumda depremlerin
Gecenin derbeder yıldızları altında,
yıkıntılarımı taşırım ordan oraya sersefil

Gidemem bu şehirden...
gidemem sen de bilirsin
Yaşadığım her günün saniyelerinde
bir abide gibi dururken vurgun hasretin

Yasemin Göksel
//Hüzün Sokağı//