Aslında

zehiri bir yudumda dikip başına
acıyı yürekten sökmek vardı
kesip te damarları parçalanırcasına
bedenini darağaçlarından asmak vardı
ölmüşüm düşlerin sokağından her geçtiğimde
gecelerin koynuna sessizce girmek vardı
aşka dair ne varsa yüreğimde
bir bardak ölümü içmek vardı aslında


umuduna kapılmak vardı
kanayıp gecelerde sessiz sessiz
gözyaşıyla sulamak vardı
ayağını bastığın yere toprak olup serilmek
ez diye seven yüreğimi..
figüran rolünde oynamak vardı
kulak tıkamak feryatlarına
görmemek gerek siluetini
susmak vardı tek kelime etmeden
hiçliğin ezgisini yazarak
boş sayfalara


incinen aşkımı koparmak vardı aslında
zehir sözcüklerini akıtıp yüreğime
ruhları da yıkasınlar giyotinlerle
dizlerinde inzivaya çekilmeden önce
dilimde adını haykırmak vardı
karanlık duvarlara
sokulup sinene uyumak vardı
teninde yaşamak susuzluğumu
dindirmek kaynayan magmalarımı
göğsüne başımı yaslayarak
unutmak vardı tüm acıları
terkedilmiş dünyanda


sevgilim;
taze bahar kokularınca koklamak vardı
her renge yazdığın kadınlığını
beni bana bırak ateş çemberlerimde
iğnemin ucunda zehrim
az sonra yakacaklar kimsesizliğimin şehrini
yavaş yavaş öleceğim
adını sayıklayarak

adını sayıklayarak…


adem efiloğlu / bir garip ademoğlu