Hep Böyle

Ne çok beklerdim seni mevsimsiz çiçekler gibi
Pencere kenarındaki reyhanlar küserdi bana
Sokağın bittiği yerdeki köşe hiddetlenirdi
Çocuklar daha çok bağırışırdı sanki
Gelmediğin akşamın çöktüğü mahallede
İşte ben seni, hep böyle özlerdim

Annemin üzerimi örtmesi gelirdi aklıma ansızın
Çocukluğumun çalınmış pembe anılarından
Ellerimin telaşının babamın avuçlarına sığınışı
Üşürdü gece,korkardı gözyaşımın şiddetinden
Hiç bir şeyi koyamazdım senin yerine,hiç
İşte ben seni,hep böyle düşlerdim

Caddelerine ayaz yağmış kış gecelerinde
Sobada demlenen tavşan kanı çayın sıcağını
Merdivendeki ayak sesini beklerdim ardından
Karışık düşüncelerin istilası geçerdi aklımdan
Yağmalanırdı son zerrem bile ızdırabından
İşte ben seni, hep böyle beklerdim

Göğsüme çökerdi binlerce ton sensizlik
Güncel hesapları taşıyamaz olurdum
Sarardı pembe düşlerimi esmer sessizlik
Dört bir yanımdaki duvarlarda dururdun
Ben kardelen,sen güneşim olurdun
İşte ben seni, hep böyle severdim

Yasemin Göksel